Πνευματικά Κείμενα

Ἡ ὀμορφιά πού σώζει τόν κόσμο εἶναι ἡ ὀμορφιά τῆς Παναγίας μας, τῆς κάθε γυναίκας καί τοῦ κάθε ἀνθρώπου πού ἀγαπᾶ τήν Παναγία μας καί βρίσκεται στήν ἐλευθερία καί τήν ταπείνωση τῆς διακονίας καί τῆς θυσίας, δηλαδή στή σταύρωση τῆς ἐγωπάθειας καί τῆς αὐταρέσκειας.
Ὅποιος πραγματικά ἀγαπᾶ καί δέν κρατᾶ τίποτα γιά τόν ἑαυτό του, ὀμορφαίνει τόν ἑαυτό του, ὅλους τούς ἄλλους καί τόν κόσμο ὅλο καί τό ἦθος αὐτό σώζει τόν κόσμο.
Ἡ ἑορτή τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου καί ὅλες οἱ θεομητορικές ἑορτές, εἶναι ἡ πρόγευση τῆς θείας δόξης τοῦ Θεοῦ, ἐφόσον ἡ Θεοτόκος ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, εἰσέρχεται «εἰς τό ἔνδον τοῦ καταπετάσματος» καί «θεᾶται» τήν δόξα τοῦ Θεοῦ.
Ἡ συμμετοχή, ἑπομένως, στίς ἑορτές τῆς Παναγίας μας ἀπαιτεῖ «ἄξια τῶν Εἰσοδίων ἔργα» καί «περιβολή τῶν ἀρετῶν ἀντί ἄλλης στολῆς» καί παρέχει ἐλπίδα θείας χαρᾶς καί δόξης.


Τό Περιβόλι τῆς Παναγίας

Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος εἶναι τό παρθενικό καί «ἀλατόμητον ὄρος, ἀπό τό ὁποῖο «ἀρρήτως ἐτμήθη Λίθος», ὁ Χριστός. Καί ὁ Ἄθως, ὄρος ἀλατόμητο ἀπό ἀνθρώπους, ἀπότελεῖ τό προσφιλέστερο ἐνδιαίτημα τῆς Παναγίας καί μετέχει στή χάρη τῆς γόνιμης παρθενίας της.

Ἡ Παναγία ἐκδηλώνει ἐναργέστερα τή μέριμνα καί τήν ἀγάπη της γιά τόν Ἄθωνα.
Παρουσιάζεται στόν Ἁγιο Πέτρο τόν Ἀθωνίτη καί στόν Ἅγιο Γρηγόριο τόνΠαλαμᾶ καί τούς ὑπόσχεται: «διά βίου ἔσομαι ἄμαχος σύμμαχος, τῶν πρακτέων ὑφηγητής, τῶν μή πρακτέων ἑρμηνευτής, κηδεμών, ἰατρός, τροφεύς...». Ἔτσι ὁ χῶρος ἀφιερώνεται ἀποκλειστικά στή λατρεία τοῦ Θεοῦ καί γίνεται τό «Περιβόλι τῆς Παναγίας».

Στούς αἰῶνες πού περνοῦν, ἡ Παναγία τό προφυλάγει ἀπό κάθε λογῆς καταιγίδες, ἁγιάζει τόν τόπο μέ τήν παρουσία της, φανερώνει ἄριστους ποιμένες καί πνευματικούς δημιουργούς (Ἅγιοι Ἀθανάσιος Ἀθωνίτης, Γρηγόριος Παλαμᾶς, Ἰωάννης Κουκουζέλης, Μάξιμος Καυσοκαλυβίτης, Σάββας Βατοπαιδινός...) καί τέλος Ἀρχάγγελος διδάσκει σέ ἀνώνυμο ὑποτακτικό τό «Ἄξιον ἐστί...» καί τό Ὄρος γεμίζει ἀπό τή χάρη τοῦ Θεομητορικοῦ ὕμνου.
Ἡ Παναγία ἀγκαλιάζει μέ τήν εὐλογία καί τή χάρη της οἰκήματα καί οἰκήτορες.
Τό μαρτυροῦν οἱ τόσες θαυματουργές εἰκόνες της πού παρέχουν τήν ἴαση καί τόν ἁγιασμό. Πορταΐτισσα, Γοργοεπήκοος, Τριχεροῦσα, Γερόντισσα, Γλυκοφιλοῦσα, Ἀντιφωνήτρια, Παραμυθία, Ἐσφαγμένη, Φοβερά Προστασία...

Εἶναι ἡ μητέρα τῶν μοναχῶν. Καί οἱ μοναχοί σ’ αὐτήν ἀπευθύνονται γιά κάθε ζήτημά τους. Τῆς κτίζουν ναούς καί παρεκκλήσια, ἔτσι πού νά μήν ὑπάρχει μοναστήρι ἤ συγκρότημα καλυβῶν χωρίς θυσιαστήρο στό ὄνομά της καί μοναχικό κελλί χωρίς καντήλι μπροστά στήν εἰκόνα της.
Τό Ἅγιον Ὄρος καί ἡ Παναγία ἀλληλοπεριχωροῦνται. Οἱ πιστεύοντες καί μετανοοῦντες, γίνονται μητέρες Χριστοῦ μέ τό νά Τόν συλλαμβάνουν μέσα τους «πνευματικῶς μέν, οὐσιωδῶς δέ», κατά τόν Ἅγιο Συμεών τό Νέο Θεολόγο.
Ἡ Παναγία στή Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐκπροσωπεῖ τόν ἀποδεχόμενο τό θεῖο θέλημα περί θεώσεως, πού συμπράττει μέ τή Θεία Χάρη, διά τῆς ὑπακοῆς του, καί τῆς προσπάθειας τηρήσεως τῶν ἐντολῶν.

Ἐμεῖς οἱ σημερινοί ἄνθρωποι ταρασσόμαστε ἀπό τά πάθη μας καί κλυδωνιζόμαστε στήν ταραγμένη θάλασσα τοῦ βίου μας, βρισκόμαστε σέ ἀπορία καί ἀπόγνωση ἐξ αἰτίας τῶν πραγματικῶν δυσκολιῶν, τοῦ καθήκοντός μας, τῆς συγχύσεως καί τῆς διαψεύσεως τῶν προσδοκιῶν μας, ἀλλά καί τῆς ἀδιαφορίας καί τῆς σκληρότητας τοῦ πολιτισμοῦ μας. Ὡς ἐκ τοῦτου τά πρόσφατα γεγονότα μᾶς προκαλοῦν τρόμο ἀντί ἀφύπνιση καί μετάνοια, καί μᾶς βυθίζουν στή μή προσπάθεια νά ἀφοπλίσουμε τόν ἐντός ἡμῶν σκληρό τρομοκράτη - τόν κακό ἑαυτόν μας.
Εὐτυχῶς ὅμως, παρ’ ὅλα αὐτά, ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ σωτήριος ὀμορφιά τοῦ κόσμου, παραμένει ἡ μόνη καταφυγή καί ἐλπίδα μας.
«Πρός τίνα καταφύγω; ... ποῦ προσδράμω λοιπόν καί σωθήσομαι;...».

Νοέμβριος 2015