Πνευματικά Κείμενα

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, γεννήθηκε στὴ γῆ ὡς ἄνθρωπος, γιὰ νὰ γίνει ὁ ἄνθρωπος Θεός κατὰ χάριν. Μέσα σ’ αὐτὸ περιέχεται ὁλόκληρο τὸ Εὐαγγέλιό Του, ὅλα τὰ ἅγια Μυστήρια, ὅλες οἱ ἅγιες θεϊκὲς δυνάμεις καὶ ὅλες οἱ ἅγιες ἀρετές.
Ὅλος ὁ Θεὸς βρίσκεται σωματικὰ παρὼν στὸν δικό μας ἀνθρώπινο κόσμο γιὰ νὰ γεμίσουμε ἐμεῖς μὲ τὸ πλήρωμα τῆς Θεότητας.
Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ὁ καθένας γίνεται «Θεὸς κατὰ χάριν» καὶ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Χριστοῦ, ἐλεοῦνται ὅλοι οἱ ἄνθρωποι.
Ὁ Κύριος πῆρε πάνω Του ὅλες μας τὶς ὀδύνες καὶ τὶς μέριμνες, καὶ μᾶς παράσχει κάθε τὶ ποὺ χρειαζόμαστε γιὰ νὰ μᾶς ἀναπαύση. Καὶ παρόλα αὐτά, ἐμεῖς κρατιόμαστε τόσο σφιχτὰ ἀπὸ τὶς μέριμνές μας ποὺ δὲν ἀφήνουμε τὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιά, τὴν οἰκογένειά μας καὶ καθένα τριγύρω μας νὰ βρεῖ ἀνάπαυση.

Ὁ Κύριος κάλεσε τὸν καθένα ἀπὸ μᾶς στὴν ὕπαρξη μὲ ἕνα συγκεκριμένο στόχο καὶ σχέδιο. Ὡστόσο, ἐμεῖς διαταράσσουμε συνη΄θως καὶ ἐμποδίζουμε τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ. Ἔχουμε τὴν ἐλευθερία, εἴτε νὰ ἀποδεχτοῦμε τὸ θέλημά Του εἴτε νὰ τὸ ἀπορρίψουμε. Ὁ Θεὸς ἀπὸ ἀγάπη δὲν θέλει νὰ πάρει ἀπὸ μᾶς αὐτὴ τὴν ἀπόλυτη ἐλευθερία, ποὺ ὁ ἴδιος μᾶς ἔδωσε, ἀλλὰ ἐμεῖς πάνω στὴν τρέλλα μας ἀντὶ τῆς εἰρήνης καὶ τῆς χαρᾶς (ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς μᾶς χάρισε: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία») κάνουμε κατάχρηση αὐτῆς τῆς ἐλευθερίας καὶ ποθοῦμε συχνὰ ἄχρηστα πράγματα.

Πράγματι, κάθε πιστὸς καὶ εὐσεβὴς χριστιανός, ὅπου γῆς, εἶναι δυνατὸν νὰ χαίρεται χαρὰν μεγάλην, διότι ἐτέχθη ἡμῖν Σωτήρ καὶ μαζὶ μας συγχαίρουν οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι καὶ οἱ ψυχὲς τῶν Ἁγίων.
Χαίρονται καὶ οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι, γιατί στὶς μεγάλες ἑορτὲς σπάζει ἡ μονοτονία τῆς καθημερινότητος καὶ ὁ ἑορταστικὸς διάκοσμος τοὺς ξεκουράζει. Ὅπως ἔλεγαν καὶ οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες, «βίος ἀνεόρταστος, ὁδὸς ἀπανδόχευτος».
Ἀλλὰ ἡ χαρὰ τῶν ἀνθρώπων συνήθως εἶναι μόνο ψυχολογική, ἐξωτερική, πρόσκαιρη. Ἐνῷ θὰ ἔπρεπε κάθε πιστὴ ψυχὴ νὰ αἰσθάνεται καὶ νὰ ἀναφωνεῖ μὲ τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο: «Ὢ τῆς καινῆς μίξεως! Ὢ τῆς παραδόξου κράσεως! Ὁ Ὢν γίνεται καὶ ὁ ἄκτιστος κτίζεται καὶ ὁ ἀχώρητος χωρεῖται ... Καὶ ὁ πλουτίζων πτωχεύει· πτωχεύει γὰρ τὴν ἐμὴν σάρκα, ἵν’ ἐγὼ πλουτήσω τὴν αὐτοῦ θεότητα. Καὶ ὁ πλήρης κενοῦται, ἵν’ ἐγὼ τῆς Ἐκείνου μεταλάβω πληρώσεως. Μεταλαμβάνει τῆς ἐμῆς σαρκός, ἵνα καὶ τὴν εἰκόνα σώσῃ καὶ τὴν σάρκα ἀθανατίσῃ. Τίς ὁ πλοῦτος τῆς ἀγαθότητος; Τί τὸ περὶ ἐμὲ τοῦτο μυστήριον; Μετέλαβον τῆς εἰκόνος καὶ οὐκ ἐφύλαξα·».
Μὲ τὴν σάρκωσι τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ πηγάζει ἡ χαρὰ ἀπὸ τὴν δωρηθεῖσα στοὺς ἀνθρώπους εἰρήνη καὶ εὐδοκία καὶ ἐπέρχεται εἰρήνευσις, συμφιλίωσις καὶ καταλλαγὴ τοῦ ἐπαναστατημένου ἀνθρώπου πρὸς τόν Οὐράνιον Πατέρα.
Μποροῦμε πραγματικὰ νὰ χαιρώμαστε, ὅταν ἀπολαμβάνουμε βαθειὰ εἰρήνη μὲ τὸν Θεό, τὸν ἑαυτό μας καὶ τὸν συνάνθρωπο.
Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, ὅμως, δὲν χαίρεται γιατί δὲν εἰρηνεύει, ἀλλὰ ἁπλῶς προσπαθεῖ μὲ τὴν ἐξωστρέφεια νὰ ξεχάσῃ τὴν δυστυχία του. Γι’ αὐτὸ δὲν θέλει νὰ μείνῃ οὔτε γιὰ λίγο μόνος του, χωρὶς κάποιο ἐξωτερικὸ ἐρέθισμα νὰ τὸν ἀπασχολῇ. Ἔχει πάντα ἀνάγκη νὰ ἔχει κοντά του ἕναν γελωτοποιό, γιὰ νὰ τὸν κάνῃ νὰ ξεχνᾷ τὴν δυστυχία του.
Σύγχρονες μορφὲς γελωτοποιῶν γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ποὺ τοῦ λείπει ἡ εἰρήνη καὶ ἡ χαρὰ τοῦ Χριστοῦ, εἶναι τὸ ραδιόφωνο, ἡ τηλεόρασι, τὸ διαδίκτυο, τὸ κινητὸ τηλέφωνο, οἱ ἀπρόσωπες καὶ θορυβώδεις διασκεδάσεις, ἡ μέθη τῆς ταχύτητας, ὁ ἀκτιβισμός.
Εὐτυχεῖς ὅσοι θὰ καταφέρουν νὰ μείνουν γιὰ λίγο μόνοι τους, θὰ διαπιστώσουν τὸ ἐσωτερικό τους ἀνικανοποίητο κενὸ καὶ θὰ ἀναζητήσουν τὸν Λόγο.

 

Εὐτυχεῖς ὅσοι θὰ ἑτοιμάσουν τὸν ἔσω ἄνθρωπο γιὰ νὰ ἀνακλίνουν σ’ αὐτὸν τὸν σαρκωθέντα Θεό. Ὁπόταν θὰ εἰρηνεύσουν καὶ θὰ χαροῦν.
Ἂς εἰρηνεύωμε, μὲ τὸν Θεό, τηρώντας ὅσα εἶναι εὐάρεστα σὲ Αὐτόν· τὴν σωφροσύνη, τὴν φιλαλήθεια, τὴν δικαιοπραγία, τὴν καρτερία στὶς προσευχὲς καὶ τὶς δεήσεις, «ἄδοντες καὶ ψάλλοντες ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν», ὄχι μόνο μὲ τὰ χείλη.
Ἂς εἰρηνεύωμε μὲ τοὺς ἑαυτούς μας, ὑποτάσσοντας τὴν σάρκα τῷ πνεύματι -(τὸ σαρκικὸ φρόνημα στὸν νόμο τοῦ Πνεύματος)- ἐπιλέγοντας νὰ ζοῦμε ὅπως ἀπαιτεῖ ἡ συνείδησίς μας καὶ φροντίζοντας ἡ ὅλη μας ζωὴ, οἱ λογισμοὶ, οἱ αἰσθήσεις, οἱ λόγοι καὶ οἱ ἐνέργειες, νὰ κινοῦνται μὲ κοσμιότητα καὶ καθαρότητα.
Ἂς εἰρηνεύωμε μεταξύ μας, «ἀνεχόμενοι», συγχωρώντας ὁ ἕνας τὶς ἀδυναμίες τοῦ ἄλλου καὶ, ἂν τυχὸν κάποιος ἔχει παράπονο ἀπὸ τὸν ἄλλον, ἂς δείχνουμε μεταξὺ μας εὐσπλαγχνία ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὴν μεταξὺ μας ἀγάπη, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἀπὸ τὴν ἀγάπη Του καὶ μόνο πρὸς ἐμᾶς μᾶς εὐσπλαχνίσθηκε, μᾶς συγχώρησε καὶ γιὰ χάρι μας ἔγινε Ἐκεῖνος ἄνθρωπος -«ἐνηνθρώπησε»- γιὰ νὰ κάνει ἐμᾶς τούς ἄνθρώπους καὶ πάλιν Θεοὺς κατὰ χάριν.

Ἐπιμέλεια κειμένων: Πρωτοπρ. Γεώργιος Καλαντζῆς , Δεκέμβριος 2017