Πνευματικά Κείμενα

Μεγάλη Σαρακοστή εἶναι ἡ περίοδος ποὺ ἔχει, ὄχι μόνον πρόσθετες καὶ ἐμπλουτισμένες ἀκολουθίες καὶ τυπικές διατάξεις, ἀλλά καὶ «κάτι τί ἄλλο», μὲ τὸ ὁποῖο ὁ λειτουργικός πλοῦτος τῆς Ἐκκλησίας βρίσκει τὸ πλῆρες νόημά του. Αὐτό τὸ «κάτι ἄλλο» εἶναι σάν μία «ἀτμόσφαιρα», μία κατάσταση τοῦ νοῦ, τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ πνεύματος, ἡ ὁποία μὲ τὴ λατρεία, μὲ τὴ νηστεία, μὲ τίς μετάνοιες, τίς ἱδιαίτερες προσωπικές προσευχές καὶ τήν νήψη, δημιουργεῖ αὐτήν τήν ἱδιαίτερη «ἀτμόσφαιρα» ποὺ διαπερνᾶ, ὄχι στιγμιαῖα ἀλλὰ διαχρονικὰ, ὁλόκληρη τὴ ζωὴ μας.

Αἰσθανόμεθα κάτι ἄλλο ποὺ μοιάζει μὲ μία περίεργη χαρά, ποὺ ἔχει ὅμως μία σοβαρότητα, ποὺ μοιάζει καὶ μὲ λύπη καὶ ποὺ οἱ Πατέρες ἔτσι τήν ὀνομάζουν χαρμολύπη. Καὶ ὅταν κάποιος, ἔστω καὶ ἄν ἔχει περιορισμένες γνώσεις γιὰ τὴ λατρεία, μπεῖ στήν Ἐκκλησία ὅσο διαρκοῦν οἱ ἀκολουθίες, ἰδιαίτερα τῆς Μ. Ἑβδομάδος, σχεδόν ἀμέσως θὰ αἰσθανθεῖ αὐτήν τήν κάπως ἀντιφατικὴ ἔκφραση. Σιγὰ σιγὰ ἀρχίζουμε νὰ καταλαβαίνουμε, ἤ μᾶλλον νὰ αἰσθανόμαστε, ὅτι αὐτὴ ἡ θλίψη στήν πραγματικότητα εἶναι «εὐθυμία» καὶ ὅτι μία μυστηριώδης μεταμόρφωση συμβαίνει μέσα μας.

Χαρμολύπη λοιπόν εἶναι ἡ θλίψη ἀπὸ τὴ συναίσθηση γιὰ τήν ἐξορία μας, γιὰ τὸ χάσιμο τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴ ζωὴ μας· εἶναι ὅμως καὶ χαρὰ γιὰ τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ συγκατάβασή Του, ποὺ φανερώνεται ἀπὸ τήν ξαναγεννημένη ἐπιθυμία μας καὶ γιὰ τὸ Θεὸ καὶ γιὰ τήν ἐπιστροφή μας στὸ «πατρικὸ σπίτι».

Μετέχοντες τῆς λατρείας πρέπει νὰ ἀγωνιζόμεθα μ’ ὅλη μας τὴ δύναμη νὰ διατηρήσουμε τήν προσήλωση τοῦ νοῦ μας καὶ τῆς καρδιᾶς στόν Κύριο. Οἱ θόρυβοι καὶ οἱ ἀναστατώσεις τῆς ζωῆς, ποὺ συνήθως γεμίζουν τίς μέρες μας, δέν ἔχουν δικαίωμα εἰσόδου σ’ αὐτό τὸ «κλίμα», σ’ αὐτὴ τήν «ἀτμόσφαιρα», δέν ἔχουν καμία ὑπερδύναμη, δέν εἶναι ἀξεπέραστες.
Εἶναι σημαντικὸ καὶ ἐμπνέει ζῆλο ἐάν πέραν τῆς παρακολουθήσεως τῶν ἀκολουθιῶν, διαβάζουμε καὶ κάποια πνευματικὰ βιβλία μὲ αὐτοσυγκέντρωση.
Πλέον τῆς προσπάθειας νὰ μετέχουμε στήν λατρεία καὶ τήν προσευχή, ἄς μειώσουμε τήν ποσότητα τοῦ φαγητοῦ μας καὶ τὸ χρόνο τῆς ἀργοσχολίας μας, καθ’ ὅσον κάθε λογῆς θυσία εἶναι εὐάρεστος στόν Θεὸ.
Ἄς ἐπιδιώξουμε ἀκόμη νὰ γεμίσουμε τήν καρδιὰ μας μὲ αἴσθημα ταπεινώσεως καὶ συντριβῆς. Ἡ ταπείνωση εἶναι ἡ πιὸ εὐάρεστη στόν Θεὸ θυσία.