Ενοριακές δραστηριότητες

Στὴν προηγούμενη συνάντηση εἴχαμε ἀφερθεῖ στὴν σχέση μας μὲ τοὺς Ἁγίους καὶ προσπαθήσαμε νὰ κατανοήσουμε ποιοὶ εἶναι οἱ Ἅγιοι, ὅτι οἱ Ἅγιοι εἶναι οἱ φίλοι τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀγαπήθηκαν ἀπὸ τὸν Θεὸν (πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι-καὶ ἅγιοι γίνεσθαι ὅτι Ἐγὼ Ἅγιος εἰμί) καὶ ἀγάπησαν τὸν Θεὸν μὲ τὸν πνευματικόν τους ἀγώνα καὶ τὴν μετάνοιάν τους, ἀλλὰ καὶ ὅτι σ’ αὐτὸν τὸν δρόμο πρὸς τὴν ἁγιότητα καὶ μὲ εἰδικὸν τρόπο ὁ καθένας μας καλούμεθα καὶ δυνάμεθα καὶ μεῖς νὰ γίνουμε φίλοι τοῦ Θεοῦ καὶ φίλοι τῶν Ἁγίων.
Εἴδαμε ἀκόμη ὅτι οἱ Ἅγιοι κατόρθωσαν νὰ περάσουν στὴν «ἄλλη προοπτικὴ» μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ εὐλογημένο «παιχνίδι τῆς χαρᾶς», ποὺ τὰ λεγόμενα παράλογα ἀποδεικνύονται ἀληθινὰ καὶ τὰ θεωρούμενα λογικὰ, ψευδῆ, μὲ τὸ νὰ γίνουν «παιδιά»καὶ νὰ ἐμπιστεύονται τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ, τὸ ἔλεος Του ὁλοκληρωτικὰ, «ἔχει ὁ Θεός», «Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἔνεκεν» καὶ μὲ τὸ νὰ γίνονται λειτουργούμενοι, μετὰ τῶν Ἀγγέλων, τῆς Παναγίας μας Μητέρας καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, ὁμοῦ μὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τοῦ ναοῦ μὲ πεποίθησιν ὅτι καὶ ὁ Χριστὸς εἶ ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν.

Ἀπόψε ἀφοῦ ἐπικαλεσθοῦμε τὶς πρεσβεῖες τῶν Ἁγίων ποὺ ἑορτάζουν αὐτὴν τὴν ἑβδομάδα καὶ ἰδιαιτέρως τῶν ἁγίων Ἰακώβου τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ καὶ τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης τῆς Μεγαλομάρτυρος καὶ πανσόφου, ὅπου ὁ ἅγιος Ἰάκωβος διὰ τοῦ "μὲ συγχωρεῖτε" καὶ ὅτι αὐτὸ ἐκφράζει καὶ ἡ ἁγία Αἰκατερίνη μὲ τὸν συνδυασμὸ καὶ τῆς κοσμικῆς σοφίας καὶ τῆς πίστεως, ἔχουν πολλὰ νὰ μᾶς διδάξουν. Θὰ προσπαθήσουμε μὲ τὸν λόγον τοῦ ἀειμνήστου Φώτη Κόντογλου, ἀπὸ τὸ βιβλίο του «Μυστικὰ Ἄνθη» νὰ ὁδηγηθοῦμε στὴν κατανόηση τῶν δυσκολιῶν στὸ νὰ μποῦμε καὶ μεῖς σ’αὐτὸ τὸ «ἱερὸ παιχνίδι τῆς χαρᾶς», τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ στὴν ζωή μας, ἐγκαταλείποντας τὴν ἀποστασία μας καὶ ποὺ φτάσιμο αὐτοῦ τοῦ παιχνιδιοῦ εἶναι ὁ ἁγιασμὸς μας -ἅγιοι γίνεσθε- καὶ ἀντιφεγγίσματα εἶναι ὁ ἡρωϊσμός, ἡ προσφορά, ἡ ποίηση, ὁ ἔρωτας.

Τὴν περασμένη Τρίτη κάναμε ἀναφορὰ στοὺς ἁγίους καὶ ἀναφέραμε ὅτι οἱ Ἅγιοι συνεχίζουν τὴν Θεανθρώωπινη ζωὴ τοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ Ἐκκλησία, γίνονται ὁδηγοί μας στὴν δική μας πορεία, στὸ νὰ πραγματοποιήσουμε καὶ ἐμεῖς τὴ θέληση καὶ συγχρόνως τὴν προτροπὴ τοῦ Θεοῦ πρὸς ὅλους μας: «Ἅγιοι γίγνεσθαι ὅτι ἐγὼ ἅγιος εἰμί» (Πετρ. α΄ 15), μὲ τὴν παρουσία τους, μὲ τὴν μεσητεία τους, μὲ τὴν διδασκαλία τους, μὲ τὸ παράδειγμά τους καὶ κυρίως μὲ τὶς πρεσβείες τους.
Ἰδιαιτέρως ἀναφερθήκαμε εἰς τὸν ἅγιο Νεκτάριο, ποὺ στὸν πρόλογο τοῦ βιβλίου του «Γνῶθι σ’ αὐτόν» μᾶς ἐπεσήμανε τὴν ἀνάγκη νὰ γνωρίσουμε τὸν ἑαυτό μας καὶ μὲ τὶς πρεσβεῖες του, ἐφ’ ὅσον τὸν ἐπικαλούμεθα νὰ καταφέρουμε καὶ ἐμεῖς ὅπως καταφέρνουν ὅλοι οἱ Ἅγιοι νὰ γνωρίσουμε τὸν ἑαυτό μας, γιὰ νὰ δυνηθοῦμε νὰ γνωρίσουμε καὶ τὸν Θεὸν καὶ νὰ συναριθμηθοῦμε μεταξὺ τῶν φίλων Του καὶ δικῶν μας φίλων, τῶν Ἁγίων.

Σήμερα θὰ προσπαθήσουμε νὰ κατανοήσουμε ποιοὺς καὶ πῶς ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία κατατάσει στὸν χορὸ τῶν Ἁγίων, τὴ λεγόμενη Ἁγιοκατάταξη, τί εἶναι ὁ συναξαριστής, τί εἶναι ἡ μεσιτεία τῶν Ἁγίων καὶ τέλος τὸ μέγα Μυστήριο τῆς Θείας Λειτουργίας ὅπου ἡ συνάντησις ἐπὶ τῷ αὐτῷ στὴν Θεία Λειτουργία τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας, ὅλων τῶν Ἁγίων, ὅλων τῶν ἀνθρώπων καὶ ὅλης τῆς οἰκουμένης.

Ἡ ἑβδομάδα ποὺ διερχόμεθα, ἑβδομάδα τῆς Πεντηκοστῆς ἢ ἑβδομάδα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ἐντελῶς ἰδιαίτερη, μὲ ἰδιαίτερο χαρακτηριστικὸ τὴν κατάλυση τῆς νηστείας Τετάρτη καὶ Παρασκευή.
Γιὰ τὴν μεγάλη ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἂς μὴν τολμήσουμε νὰ κάνουμε οὔτε σκέψεις δικὲς μας καὶ νὰ ἀκούσουμε κάποιους ποὺ «ἔπαθαν τὰ θεῖα» μόνον μὲ προσοχή.

Θὰ ξεκινήσουμε μὲ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο ἐπιλέγοντας τὴν παράγραφο μόνον τοῦ λόγου ποὺ ἀναφέρεται στοὺς καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
«Στὴν Ἐκκλησία ἡ μία ἑορτὴ διαδέχεται τὴν ἄλλη. Πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες ἑορτάσαμε τὸν Σταυρό, τὸ Πάθος, τὴν Ἀνάσταση, ὕστερα ἀπὸ αὐτὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου μᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ. Σήμερα συναντήσαμε τὴν ἴδια τὴν κορυφὴ τῶν ἀγαθῶν, φθάσαμε στὴ μητρόπολη τῶν ἑορτῶν, βρισκόμαστε στὴν πραγματοποίηση τῆς ὑπόσχεσης τοῦ Κυρίου: «Ἐὰν γὰρ ἐγὼ μὴ ἀπέλθω, ὁ παράκλητος οὐκ ἐλεύσεται πρὸς ὑμᾶς» (Ἰω. ιστ΄, 7).
Σήμερα μᾶς χαρίζει τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὴν πνευματικὴ δουλεία, μᾶς καλεῖ στὴν ἐλευθερία, μᾶς ὁδηγεῖ στὴν υἱοθεσία καί, γενικά, μᾶς ξαναγεννᾶ καὶ μᾶς ξεφορτώνει τὸ βαρὺ καὶ ἀποκρουστικὸ φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν, τὸ .ὁποῖο προκαλεῖ σύγχυση καὶ ἀντιπαλότητα.
Ὅπως ἡ γῆ, ὅταν δὲν καλλιεργεῖται, ἐνῶ εἶναι γόνιμη καὶ πλούσια, βγάζει πολλὰ ἀγκάθια, ἔτσι ἀκριβῶς καὶ ἡ ἀνθρώπινη φύση, ἐνῶ εἶναι καλὴ ἀπὸ τὸν δημιουργό της καὶ κατάλληλη γιὰ τὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς, ἐπειδὴ δὲν δέχθηκε τὸ ἄροτρο τῆς εὐσέβειας, οὔτε τὸ σπόρο τῆς θεογνωσίας, βλάστησε μέσα μας ἀσέβεια, σκληροκαρδία, ἔλλειψη κατανόησης, ἀντιπαλότητα, πολέμους.

Ἐμφανίστηκε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μὲ μορφὴ πύρινων γλωσσῶν γιὰ νὰ θυμίσει μιὰ παλιὰ ἱστορία. Ὅταν, στὰ παλιὰ χρόνια παραλογίστηκαν οἱ ἄνθρωποι καὶ θέλησαν νὰ κτίσουν ἕνα πύργο ποὺ νὰ φθάνει ὡς τὸν οὐρανό, μὲ τὴ σύγχυση τῶν γλωσσῶν τους διέλυσε ὁ Θεὸς τὴν κακὴ ἀπόφασή τους (Ἀναφέρεται στὸν πύργο τῆς Βαβέλ, Γέν. ια΄, 1-9), γι’ αὐτὸ καὶ τώρα μὲ μορφὴ πύρινων γλωσσῶν ἔρχεται τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μὲ τὸν καρπὸ τῆς ἑνότητος ποὺ προσφέρει, γιὰ νὰ ἑνώσει τὴν οἰκουμένη ποὺ εἶναι χωρισμένη.

Καὶ ποιὸς εἶναι ὁ καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Ἃς ἀκούσουμε τὸν Παῦλο ποὺ λέγει. «Ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματὸς ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια» (ὁ πρῶτος καρπὸς ὅμως ποὺ παράγει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, μὲ τὸν φωτισμὸ καὶ τὴ χάρη ποὺ ἐνεργεῖ στὶς ψυχές μας εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ χαρὰ ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀγαθὴ συνείδηση, ἡ εἰρήνη ποὺ εἶναι ἀχώριστη ἀπὸ αὐτήν, ἡ μακροθυμία στὶς ἀδικίες ποὺ μᾶς κάνουν οἱ ἄλλοι, ἡ ἀγαθὴ διάθεση καὶ καλοσύνη, ἡ εὐεργετικὴ διάθεση καὶ συμπεριφορά, ἡ πίστη καὶ ἡ ἀξιοπιστία στὰ λόγια καὶ στὶς ὑποσχέσεις μας) (Γαλ. ε΄, 22). Πρόσεχε τὴν ἀκρίβεια τῶν λέξεων καὶ τὴ σειρὰ τῆς διδασκαλίας. Ἔβαλε πρώτη τὴν ἀγάπη καὶ ὕστερα ἀνάφερε τὰ ἄλλα.

Ἡ παροῦσα ἑβδομάδα εἶναι πλούσια σὲ μνῆμες Ἁγίων. Ξεκίνησε μὲ τὴν ἑορτὴν τῶν ἁγίων Ταξιαρχῶν, σήμερα μὲ τὴν μνήμη τοῦ ἁγίου Νεκταρίου, συνεχίζει μὲ τὴν μνήμη τοῦ νεοφανοῦς ἁγίου Ἀρσενίου τοῦ Καπποδόκου ποὺ ὁ Ναός μας κατέχει θησαυρόν, τεμάχιον τῶν ἁγίων λειψάνων του καὶ θὰ ἔχουμε καὶ ἀγρυπνία ἀπόψε καὶ ἐν συνεχείᾳ ἑορτάζομεν τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Ἐλεήμονα, τὸν ἅγιο Μηνᾶ καὶ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομον.

Oἱ Ἅγιοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι, διὰ τῶν ὁποίων συνεχίζεται ἡ ἁγία θεανθρωπίνη ζωὴ τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ γενεᾶς εἰς γενεὰν μέχρι τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος, ἀποτελοῦντες ἕνα σῶμα, τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ = τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ εἶναι σύσσωμοι τοῦ Χριστοῦ καὶ μέλη μεταξύ των καὶ μὲ ἐμᾶς ἐφ΄ ὅσον ἀξιωνώμεθα νὰ λειτουργούμεθα ὡς δυνάμει καὶ ἐμεῖς ἅγιοι ἐν πορείᾳ, ἐν τῷ γίγνεσθαι.
Ὅπου δὲ εἶναι οἱ Ἅγιοι, ἐκεῖ εἶναι καὶ ὅλος ὁ Κύριος καὶ Θεός μας, καθὼς καὶ ὅλοι ὅσοι ἀξιονώμεθα νὰ μετέχουμε τῆς Θείας Λειτουργίας καὶ τῆς Θείας Κοινωνίας καὶ μετ’ αὐτῶν καὶ ἡμῶν («ὁ Θεὸς ὁ ἐν ἁγίοις ἀναπαυόμενος», «Θεὸς ἐν μέσῳ θεῶν»)· ἐκεῖ καὶ ὅλη ἡ αἰωνία Ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ ὅλη ἡ αἰωνία Δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ καὶ ὅλη ἡ αἰωνία Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ὅλη ἡ αἰωνία Ζωὴ τοῦ Θεοῦ.

Ἄν ὅλες οἱ ἑορτὲς τῶν ἁγίων εἶναι εὐκαιρίες προσκλήσεως γιὰ ἀπερίφραστη καὶ βαθειὰ ἀγαπητικὴ ἐπικοινωνία καὶ ἄγγιγμα γιὰ τὸν καθένα μας πρὸς ἀφύπνιση καὶ προσωπικὴ ἀναζήτηση τῆς συνάντησής μας μὲ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, στὶς Δεσποτικὲς ἑορτὲς ἔχουμε τὸ προνόμιο, ὁ προσκαλῶν εἰς τὸν «γάμον» συνάντηση νὰ εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Νυμφίος.
Ἡ πρόσκληση ἐκφράζεται μὲ ἄπειρες καὶ ποικιλόμορφες εἰκόνες, μὲ βαθειὰ νοήματα μὲ ποιητικὴ δυναμικὴ καὶ μὲ κατανυκτικὴ ἐκφορὰ μέσα ἀπὸ τοὺς ὕμνους, τὰ τροπάρια καὶ τὴν ὅλη δομὴ τῶν ἀκολουθιῶν τοῦ ἑορτῶν (Ἑσπερινὸς-Προετοιμασία-Ὄρθρος-Θεία Λειτουργία).

Αὐτὴ τὴν ἑβδομάδα ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τὴν κυρίαρχη Δεσποτικὴ ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Μέσα ἀπὸ ἐπιλεγμένα τροπάρια καὶ ἀπὸ ἀποσπάσματα λόγων τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καὶ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ θὰ προσπαθήσουμε νὰ προσεγγίσουμε τὰ νοήματα τῆς ἑορτῆς καὶ νὰ σταθοῦμε ὑπεύθυνα ἀπέναντί τους.

Ὕμνοι ἑορτῆς Ἀναλήψεως