Ενοριακές δραστηριότητες

(Συνάντηση νέων 26 Ιαν.2021)

Ἡ προσευχή ἀξιοποιεῖ τόν χρόνο καί εὐλογεῖ τόν κόπο μας, φωτίζει τόν νοῦ μας, καθαρίζει τήν καρδιά μας, ἀνάβει τήν ἀγάπη μας.
Ἀπό παντοῦ ἀκοῦμε καί λέγεται ὅτι ἡ ἐποχή μας χαρακτηρίζεται γιά τήν ἀγωνία, τό ἄγχος, τίς νευρώσεις, τήν σύγχυση, τήν κυριαρχία τῆς μηχανῆς καί τῆς τεχνολογίας, πού συμπιέζει ἀσφυκτικά τήν ζωή τῆς καρδιᾶς μας. Ὑλισμός, μηδενισμός, ἀτομισμός, σκληρότης, ἀπομόνωση, ἀνασφάλεια, θάνατος τῆς ἀγάπης, καταδίκη της ζωῆς τοῦ πνεύματος, ἀπορρόφηση ἀπό τό σάρκινο «ἐγώ», δίψα γιά ἐγκόσμια γνώση καί δόξα μόνον, περιφρόνηση τῆς πνευματικῆς γνώσεως, λησμοσύνη τῆς θείας καταγωγῆς τοῦ ἀνθρώπου, ἔκαναν τούς ἀνθρώπους κινούμενα ἐρείπια σ’ ἕνα πέλαγος ἀδιεξόδων.
Ἄν γιά κάθε ἐποχή ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ἡ μοναδική εἰρήνη, ἰδιαιτέρως γιά τήν δική μας εἶναι ἐπιτακτική ἀνάγκη ἀναφορᾶς εἰς Αὐτόν («ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθέμεθα»). Ἡ ἀναφορά τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ γίνεται ἐπιτακτική. Μᾶς προσκαλεῖ νά ἰσορροπήσουμε καί νά βροῦμε τήν δική Του εἰρήνη: «εἰρήνην τήν ἐμήν δίδωμι ὑμῖν, οὐ καθώς ὁ κοσμός δίδωσι ὑμῖν».

Ἄν Τόν ἀναζητούσαμε ἀδιάκοπα μέ φλογερό ζῆλο, τότε δέν θά περνοῦσαν ἄσκοπα τόσες ὧρες σέ μάταιους λογισμούς, σέ ὑλόφρονες συζητήσεις καί ἁμαρτωλές πράξεις, πού αὐξάνουν τήν ἀγωνία καί τήν «βιοτική μέριμνα» καί μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπό τό θεῖο λιμάνι τῆς δικῆς Του εἰρήνης. Οἱ ἄνθρωποι σήμερα εἴμεθα δυστυχισμένοι, μπῆκαμε σ’ ἕνα ρυθμό ζωῆς πού στρέφεται ἀποκλειστικά γύρω ἀπό τό ἐγώ μας καί ὄχι γύρω ἀπό τόν Χριστό. Ἡ τροχιά μας εἶναι ἐγωκεντρική, ἀνθρωποκεντρική. Πάσχουμε ἀπό ψυχικές διαταραχές γιατί πληρώνουμε τήν διάχυση τοῦ νοῦ καί τῆς καρδιᾶς καί τό σκόρπισμα τοῦ χρόνου μας στήν πολλαπλή λατρεία τῆς ματαιότητος. Ἀπό ἐκεῖ λείπει ὁ Χριστός – ἡ Λύτρωση. Λείπει ἡ προσευχή στό ὄνομά Του, ἡ ὁποία ἐπαναφέρει τόν ἄνθρωπο στήν ἀληθινή του τροχιά, στόν φυσιολογικό του δρόμο.
Οἱ ἄνθρωποι χωρίς Χριστό παθαίνουν ἕνα εἶδος σχιζοφρένιας.

Ὁμιλίες τοῦ π.Σάββα Γεωργιάδη και του π. Γεωργίου Καλαντζῆ απο την συνάντηση-γιορτή που έγινε την Τρίτη 22-12-2020.

Τά Χριστούγεννα εἶναι ἡ Θεοφανία. «Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί». Ἔγινε ὁ Θεός, δηλαδή, ἄνθρωπος σάν και μᾶς, ἀπό σάρκα και αἷμα. Αὐτή ἡ φανέρωση τοῦ Θεοῦ ὡς ἀνθρώπου εἶναι το μεγαλύτερο γεγονός ὅλων τῶν ἐποχῶν και ὅλων τῶν αἰώνων. Ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος δικαίως ὀνόμασε τά Χριστούγεννα «Μητρόπολιν πασῶν τῶν ἑορτῶν». Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας στις θεολογικές ὁμιλίες τους για την Γέννηση ξεκινοῦν ἀπό μιά βασική ὁμολογία. «Μυστήριον ξένον ὁρῶ καί παράδοξον». Δηλαδή, τό πῶς ἔγινε ὁ τέλειος Θεός τέλειος ἄνθρωπος εἶναι ἕνα μυστήριο παράδοξο. Τό γεγονός αὐτό ὑπερβαίνει κάθε ἔννοια και πολυπραγμοσύνη και ἀπαγορεύει κάθε τεχνολόγηση και περιέργεια. Δεν εἶναι δηλαδή ἕνα γεγονός πού μπορεῖ νά ἐκτιμηθεῖ καί νά κατανοηθεῖ μέ τά μέτρα τοῦ φυσικοῦ ἀνθρώπου.

Μόνο μέ τήν ταπείνωση καί τήν πίστη μποροῦμε νά τό προσεγγίσουμε καί νά τό δεχθοῦμε ὡς δωρεά, ὅπως ἀκριβῶς ὡς δωρεά δεχόμεθα τό μυστήριο τοῦ φωτός -τοῦ αερα τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς.

Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρών, καὶ τὰ πάντα πληρῶν, ὁ θησαυρὸς τῶν ἀγαθῶν, καὶ ζωῆς χορηγός, ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν, καὶ καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κηλῖδος, καὶ σῶσον, Ἀγαθέ, τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Καλησπέρα σέ ὅλους.
Ἡ διά ζώσης, ἡ ἐν σώματι ἐπικοινωνία μας, ἡ ἐπικοινωνία τῆς συντροφιᾶς τῆς Δευτέρας, ἔχει διακοπεῖ πλέον τῶν τριῶν μηνῶν.
Ὅλον αὐτόν τόν καιρόν κατά τήν διάρκεια τοῦ τριμήνου ζήσαμε, ἀλλά καί τώρα ἀκόμη ζοῦμε πρωτόγνωρα καί δυσερμήνευτα γεγονότα τρόμου και τρομοκρατίας, ὄχι μόνον ἀπό τόν φόβο τῆς λεγομένης πανδημίας, πού ὅλοι μας ἄς ὁμολογήσουμε, ἔμμεσα, βιώσαμε -ἔστω καί ἄν συγκεκριμένα γεγονότα δέν ὑπῆρξαν κοντινά μας, ἀλλά καί κάποια ἁπλή δυσκολία νά βιώσαμε (ἁπλή ἀδιαθεσία, κάποιο βῆχα), ἐμεῖς ἤ κάποιος διπλανός μας, διερωτηθήκαμε τρομαγμένοι μήπως συμβαίνει καί κοντινά μας κάτι;- ἀλλά καί ἀπό τόν φόβο μιᾶς γενικότερης, δυσανάλογης τρομοκρατίας ἀπό τίς διεθνεῖς εἰδήσεις καί τά Μ.Μ.Ε. (μέσα μαζικής ἐνημέρωσης).

Καί δυστυχῶς δέν σκεφθήκαμε καί δέν εἴπαμε καί λοιπόν, γιατί τόσος τρόμος; Ἀνάσταση ἔχουμε. Τί σημαίνει γιά τόν καθένα μας τό «Χριστός Ἀνέστη»;

Καλησπέρα παιδιά, καλή ἀρχή, καλή ἐκκλησιαστική χρονιά καί ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ, ἡ Σκέπη τῆς Παναγίας μας καί οἱ ἅγιοι νά εἶναι μαζί μας!

Θά σᾶς διαβάσω κατ’ ἀρχήν εἰσαγωγικά μερικές σκέψεις πού εἶχα κάνει πρό διετίας, ἀλλά οἱ καιροί εἶναι πάντοτε παρόντες. Ἡ ἱστορία συνεχῶς, θά ἔλεγα, ἀντιγράφεται.
Στήν ἐποχή μας, μέ τίς διάφορες προκλήσεις πού ἔχουν νά ἀντιμετωπίσουν οἱ ἄνθρωποι καί ἰδιαίτερα οἱ νέοι, μέσα στόν σύγχρονο, λεγόμενο, ἀναπτυγμένο κόσμο τοῦ καταναλωτισμοῦ καί τῆς ἐμποροποίησης τῶν πάντων, ἀκόμα καί αὐτοῦ τοῦ Ἀνθρώπου, τοῦ κατά εἰκόνα Θεοῦ πλασθέντος, ἡ ἔλλειψη ἀξιῶν, ἠθῶν, ἰδανικῶν, καταλαμβάνει ὅλους μας ἕνα ἄγχος καί δημιουργεῖ πολλούς προβληματισμούς. Ἰδιαίτερα οἱ νέοι ἄνθρωποι πρίν ἀρχίσουν νά ἀντιλαμβάνονται τόν ἑαυτό τους καί τόν κόσμο, χάνονται στό χάος τοῦ διαδικτύου καί τῶν ποικίλων δραστηριοτήτων πού τούς φορτώνουν οἱ μεγαλύτεροι. Ὅταν πιά φτάνει ἡ «ἐφηβεία», τουλάχιστον, καί ἀρχίσει νά καταλαβαίνει τόν ἑαυτό του, νά ἀρχίσει νά ἀναρωτιέται γιά τά γεγονότα τῆς ζωῆς πιά πού ἀντιμετωπίζει σάν πρόσωπο, ἄν ὑπάρχει χῶρος καί κουράγιο, ψάχνει νά βρεῖ ἐκεῖνο ἤ ἐκεῖνα τά πράγματα, εἴτε ὑλικά, εἴτε πνευματικά, πού θά τοῦ γεμίσουν τό εἶναι του καί θά τοῦ δώσουν νόημα καί ὀμορφιά στή ζωή του.