Ενοριακές δραστηριότητες

Ἄν ὅλες οἱ ἑορτὲς τῶν ἁγίων εἶναι εὐκαιρίες προσκλήσεως γιὰ ἀπερίφραστη καὶ βαθειὰ ἀγαπητικὴ ἐπικοινωνία καὶ ἄγγιγμα γιὰ τὸν καθένα μας πρὸς ἀφύπνιση καὶ προσωπικὴ ἀναζήτηση τῆς συνάντησής μας μὲ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, στὶς Δεσποτικὲς ἑορτὲς ἔχουμε τὸ προνόμιο, ὁ προσκαλῶν εἰς τὸν «γάμον» συνάντηση νὰ εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Νυμφίος.
Ἡ πρόσκληση ἐκφράζεται μὲ ἄπειρες καὶ ποικιλόμορφες εἰκόνες, μὲ βαθειὰ νοήματα μὲ ποιητικὴ δυναμικὴ καὶ μὲ κατανυκτικὴ ἐκφορὰ μέσα ἀπὸ τοὺς ὕμνους, τὰ τροπάρια καὶ τὴν ὅλη δομὴ τῶν ἀκολουθιῶν τοῦ ἑορτῶν (Ἑσπερινὸς-Προετοιμασία-Ὄρθρος-Θεία Λειτουργία).

Αὐτὴ τὴν ἑβδομάδα ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τὴν κυρίαρχη Δεσποτικὴ ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Μέσα ἀπὸ ἐπιλεγμένα τροπάρια καὶ ἀπὸ ἀποσπάσματα λόγων τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καὶ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ θὰ προσπαθήσουμε νὰ προσεγγίσουμε τὰ νοήματα τῆς ἑορτῆς καὶ νὰ σταθοῦμε ὑπεύθυνα ἀπέναντί τους.

Ὕμνοι ἑορτῆς Ἀναλήψεως

Χριστὸς Ἀνέστη!
Καλησπέρα σὲ ὅλους τοὺς ἀγαπητοὺς ἀκροατές.

Εἰς τὴν προηγούμενη ὁμιλία (24-5-2021) εἶχε γίνει ἀναφορὰ στὸν λειτουργικὸ χρόνο καὶ στὸ σκοπὸ τῶν ἑορτῶν, ποὺ συνοψίζονται ὡς περίληψη στὰ ἐξῆς:
«Οἱ ἑορτὲς εἶναι εὐκαιρίες γιὰ ἀνείπωτη χαρά, ὁλοκλήρωμα ἀγαπητικῆς ἐπικοινωνίας καὶ εὐκαιρίες γιὰ ἀφύπνιση καὶ ἄγγιγμα γιὰ τὸν καθένα μας, νὰ ἀκούση τὸ μήνυμα, νὰ δεχθῆ τὴν πρόσκληση καὶ νὰ πάρη τὴν μεγάλη ἀπόφαση!!!
Οἱ ἑορτὲς δὲν γίνονται γιὰ νὰ σχολάζουμε ράθυμα, ἀλλὰ κάθε ἑορτή, κάθε Θεία Λειτουργία, κάθε ἀκολουθία, εἶναι ἕνα προσωπικὸ κάλεσμα-πρόσκληση γιὰ τὸν καθένα μας καὶ συγχρόνως προσωπικὴ ἀναζήτηση γιὰ συνάντηση μὲ τὸν Χριστό.
Ὅταν βαπτίζεσαι, ὅταν λειτουργεῖσαι, ὅταν παθαίνεις τὰ θεῖα, ὅταν ἐνδύεσαι τὸν Χριστὸν καὶ ὑπακούης στὸ θέλημά Του, τότε πορεύεσαι γιὰ τὴν ἄφατη χαρὰ καὶ ἀγαλλίασι, ἔστω καὶ ἄν περάσης ἀτέλειωτα βάσανα καὶ ἀπρόσμενους πειρασμούς. «Τῆς χαροποιοῦ κατὰ Θεὸν ζωῆς, πάντα λυπηρὰ καὶ ἐπίπονα».
Ὅταν νοιώσης τὴν πρόσκληση, ὅταν συναντηθῆς μὲ τὸν Χριστὸν, ὅταν πραγματικὰ λειτουργηθεῖς, ἄν συνειδητὰ πῆς «ἃς γίνη τὸ θέλημά Σου, Θεέ μου, ὅ,τι κι ἄν μοῦ στοιχίση», τότε ἀλλάζεις ὅλος. Ἐνδύεσαι τὸν Χριστό. Ἀκινητεῖς, μένεις ἐνεός, γεμᾶτος ἔκπληξη, γίνεσαι ὅλος μιὰ αἴσθηση.

Ὅταν προχωρήσης ἀπὸ τὸ «Εὐλογητὸς...» ποὺ εἶναι ἡ πρώτη ἀπόφαση τοῦ ξεκινήματος καὶ νοιώσεις τὴν πρώτη χαρὰ καὶ προχωρήσεις στὸ «Εὐλογημένη...» ποὺ εἶναι τὸ ἀποφασιστικὸ ξεκίνημα, τότε: Μέσα στὴν Λειτουργία, ὅλα ὑπάρχουν ἀλλοιωμένα -πάσχουν τὴν καλὴν ἀλλοίωση-, δοκιμασμένα καὶ ἀνορθωμένα, σταυροαναστάσιμα. Ὁ κατὰ φύσιν, δηλαδὴ ὁ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ πλασμένος κόσμος, μέσα στὸν ὁποῖο πρέπει νὰ ζῆ ὁ ἄνθρωπος, ὡς θεανθρώπινη πραγματικότητα, εἶναι ὁ λειτουργικός χρόνος. Δέν εἶναι οὔτε ἡ ἱστορία σάν χρόνος, οὔτε ἡ δημιουργία σάν χῶρος, οὔτε ἡ λογική, ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ τέχνη τοῦ πεπτωκότος καὶ τοῦ παραπαίοντος ἀνθρώπου.
Τίποτε δικό μας δέν ἔχουμε. Ὁ Θεός μᾶς δημιούργησε ἐκ τοῦ μή ὄντος καὶ παραπεσόντες μᾶς ἀνέστησε καὶ ἔκαμε τὰ πάντα μέχρις ὅτου μᾶς χάρισε τὴ μέλλουσα Βασιλεία Του.
Μὲ τὴν συναίσθηση αὐτή, ὁ καθένας μας μπορεῖ νὰ ἀναφωνήσει:
«Δὲν θέλω, δὲν ἐπιθυμῶ νὰ ζήσω πολύ. Θέλω νὰ ζήσω μὲ Σένα, διότι τὸ πολύ, τὸ ζωντανὸ καὶ ἀτελείωτο εἶσαι Ἐσύ. Ἔλα καὶ κάμε τὸ θέλημά Σου σὲ μένα. Ἔλα ὅπως θέλεις καὶ ὅταν κρίνης. Ἔλα σὰν αὔρα, σὰν εὐλογία, ἄν τὸ νομίζης σωστό. Ἔλα σὰν κεραυνὸς δοκιμασίας καὶ κατάσκαψέ μου τὸ εἶναι, ἄν νομίζης ὅτι ἔτσι πρέπει. Ξέρω ὅτι αὐτὸ ποὺ θὰ ἀκολουθήση τὴν ἐπίσκεψὴ Σου, μ’ ὁποιοδήποτε τρόπο κι ἄν ἔλθης, θὰ εἶναι αὐτὸ τὸ βαθύτατο ποὺ ἐπιθυμῶ καὶ δὲν μπορῶ νὰ τὸ ἐκφράσω, καὶ δὲν μπορῶ νὰ τὸ βρῶ πουθενά, ἔξω ἀπὸ Σένα. Γι’ αὐτὸ Ἐσένα ζητῶ καὶ περιμένω. Ἔχω ἀπογοητευθεῖ ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου καὶ ἔρχομαι πρὸς Σέ. Ἔρχομαι ἄρρωστος, ὅπως εἶμαι, καὶ ἐγκαταλείπω σὲ Σένα τὴ ζωή μου ἅπασα καὶ τὴν ἐλπίδα».

Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος Χριστιανουπόλεως - Τὰ προβλήματα τῆς ἐποχῆς του καὶ τὰ σύγχρονα προβλήματα ἀλλοτρίωσης καὶ ξενομανίας

Μὲ τὶς πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου τῆς ἐνορίας μας Ἁγίου Γερασίμου καὶ τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου Χριστιανουπόλεως ποὺ ἑορτάσαμε μόλις χθὲς, ἡ χάρις τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου μας νὰ εἶναι πάντοτε, μετὰ πάντων ἡμῶν.
Χριστὸς Ἀνέστη!

Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου Χριστιανουπόλεως, θὰ κάνουμε περιληπτικὰ, ἀναφορὰ στὸ συναξάρι τοῦ Ἁγίου καὶ θὰ ἀναφερθοῦμε σὲ προβλήματα τῆς ἐποχῆς του, σὲ σχέση μὲ ἀνάλογα σύγχρονα προβλήματα.
Καὶ εἰδικώτερα, στὴ σχέση τῆς τότε ξενοκρατίας, εξ αἰτίας τοῦ τουρκικοῦ ζυγοῦ καὶ τῆς ἐνετοκρατικῆς ἐπιρροῆς, μὲ τὴν καθολικὴ ξενοκρατία τοῦ σήμερα, ἐξ αἰτίας τοῦ καταναλωτισμοῦ καὶ τῆς ξενομανίας μας.

Συνοπτικὸ συναξάρι τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου Χριστιανουπόλεως
Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος, ἕνα ἀπὸ τὰ τέσσερα τέκνα τοῦ Ἀνδρέα καὶ τῆς Εὐφροσύνης, γεννήθηκε στὴν Κέρκυρα περὶ τὸ 1640 μ.Χ. καὶ τὸ βαπτιστικό του ὄνομα ἦτο Ἀναστάσιος.
Ὑποθέτουμε πὼς τὰ πρῶτα γράμματα τὰ ἔμαθε στὴν γενέτειρά του, ἐνῶ στὴν συνέχεια μᾶλλον φοίτησε στὴν περίφημη σχολὴ τῆς Μονῆς Φιλοσόφου καὶ ἀργότερα, ὡς κληρικός, στὴν Κωνσταντινούπολη.
Ὅταν ὁ Ἀναστάσιος ἦρθε σὲ ἡλικία γάμου, οἱ γονεῖς του, παρὰ τὴν ἐπιθυμία του ν’ ἀκολουθήσει τὴ μοναχικὴ πολιτεία, ἐπέμεναν νὰ τὸν νυμφεύσουν. Ἔτσι, μετέβη στὸ Ναύπλιο γιὰ νὰ ἀγοράσει τὰ τοῦ γάμου. Τὴν προηγούμενη ὅμως νύχτα τῆς ἀναχωρήσεώς του γιὰ τὴν Καρύταινα, βασανιζόμενος ἀπὸ τοὺς λογισμούς τί νὰ πράξει, εἶδε στὸν ὕπνο του τὴν Παναγία μαζὶ μὲ τὸν Τίμιο Πρόδρομο.
Ἡ Θεοτόκος ἀποκαλῶντας τον μὲ τὸ ὄνομα ποὺ θὰ λάμβανε ὡς μοναχὸς, τοῦ εἶπε: «Ἀθανάσιε, ἐπιθυμῶ νὰ γίνεις σκεῦος ἐκλογῆς καὶ ὑπηρέτης τοῦ Υἱοῦ μου. Νὰ πορευθεῖς στὴν Κωνσταντινούπολη, γιὰ νὰ λάβεις ὅ,τι ὁ Υἱὸς μου εὐδόκησε».
Ἔτσι κι ἔγινε. Ὁ Ἀναστάσιος ἀναχώρησε γιὰ τὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ἔγινε μοναχὸς μὲ τὸ ὄνομα Ἀθανάσιος, καὶ κατόπιν χειροτονήθηκε διάκονος καὶ πρεσβύτερος.
Ἐπὶ τῆς πρώτης πατριαρχίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἰακώβου, ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος χειροτονεῖται Μητροπολίτης Χριστιανουπόλεως, ὑπέρτιμος καὶ ἔξαρχος πάσης Ἀρκαδίας, σὲ διαδοχὴ τοῦ Μητροπολίτου Εὐγενίου τὰ τέλη τοῦ 1680 μ.Χ., μὲ ἕδρα τῆς Μητροπόλεως τὴν Χριστιανούπολη, τὸ σημερινὸ χωριὸ Χριστιάνοι. Οὐσιαστικὴ ὅμως ἕδρα τῆς Μητροπόλεως, πρέπει νὰ θεωρήσουμε μὲ ἀσφάλεια, τὴν πόλη τῆς Καρύταινας.

Ἡ κατάσταση γενικὰ ἀλλὰ καὶ ἰδιαίτερα τῆς ἐπαρχίας τοῦ Ἁγίου οἰκονομικά, ἐκκλησιαστικὰ, κοινωνικὰ καὶ ἠθικὰ, ἦταν ἀπελπιστική. Ὅσο ὑπῆρχε στὴν Πελοπόννησο ἡ Τουρκικὴ κυριαρχία, ἡ θέση τῶν Χριστιανῶν -ἀπὸ πάσης πλευρᾶς- ἦταν δεινή καὶ δὲν διέφερε καὶ πολύ ἀπὸ τὴν κατάσταση τῆς ὑπόλοιπης ὑπόδουλης χώρας.

Χριστὸς Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη!
Εἴθε νὰ μὴν εἶναι λόγια καθιερωμένου χαιρετισμοῦ, ἀλλὰ εὐχὴ βιώματος!
Χριστὸς Ἀνέστη καὶ ἀλλήλους περιπτυξώμεθα, ἑνωμένοι καὶ ὄχι χωρισμένοι σὲ ἐρωτῶντες καὶ ἀπολογούμενοι, ἀλλὰ ἀλληλοκατανοοῦντες καὶ ἐν ἑνότητι εὐχόμενοι. Αὐτὰ καὶ γιὰ μένα καὶ γιὰ ὅλους μας.

Μιὰ ταπεινὴ ἀπάντηση περὶ τοῦ χρόνου τῆς τελέσεως τῆς τελετῆς τῆς Ἀναστάσεως.
Χριστὸς Ἀνέστη καὶ ἀλλήλους περιπτυξώμεθα! Δὲν ἔχει μεγάλη σημασία ἐὰν ἡ Ἀνάσταση ἔγινε στὶς 21:00 ἢ στὶς 24:00 ἢ στὶς 5:00 τὸ πρωΐ, ἀλλὰ ἐὰν ἡ Ἀνάσταση, γιὰ τὸν κάθε ἱερέα, γιὰ τὸν κάθε πιστό, ἦτο ἑορτὴ, καὶ θεῖος ἔρως, τὸ γεγονὸς «τῆς ἄλλης βιοτῆς», τὸ ξεπέρασμα τοῦ ἀκριτικοῦ τραγουδιοῦ ποὺ παλεύει ὁ Διγενὴς-ὁ καθένας μας μὲ τὸ χάρο στὰ μαρμαρένια ἀλώνια.
Ἐὰν ναὶ Ἀληθῶς «Ἀνέστη Χριστὸς καὶ θάνατος κατήργηται» καὶ μαζὶ καὶ κάθε φόβος καὶ κάθε διχογνωμία καὶ εἶναι ἑπομένως ὤς γιὰ τὸν καθένα μας βίωμα «Αὕτη ἡ ἡμέρα ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος, ἀγαλλιασόμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ» γιὰ νὰ μὴν παραμένουμε «ἀνέορτοι καὶ ἀνέραστοι», παραπονούμενοι καὶ διχογνωμοῦντες, ὁπόταν καὶ τὶς τελετές μας καὶ τὰ πανηγύρια μας καὶ τὶς εὐχές μας, δὲν θὰ βδελήσεται ὁ Θεός. Αὐτὰ τὰ λίγα πρῶτα γιὰ μένα καὶ γιὰ ὅποιον καλοπροαίρετα ἀκούει.

Ὁ μόλις προηγηθεὶς ἑσπερινὸς τῆς ἑορτῆς τῆς Μεσοπεντηκοστῆς μᾶς εἰσαγάγει εἰς τὸ μεγαλεῖο τῆς Δεσποτικῆς ἑορτῆς.
Οἱ ἑορτὲς εἶναι εὐκαιρίες γιὰ ἀνείπωτη χαρά, ὁλοκλήρωμα ἀγαπητικῆς ἐπικοινωνίας καὶ εὐκαιρίες γιὰ ἀφύπνιση καὶ ἄγγιγμα γιὰ τὸν καθένα μας, νὰ ἀκούση τὸ μήνυμα, νὰ δεχθῆ τὴν πρόσκληση καὶ νὰ πάρη τὴν μεγάλη ἀπόφαση!!!

Τὴν Τετάρτη μετὰ τὴν Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου πανηγυρίζει ἡ Ἐκκλησία τὴν μεγάλη Δεσποτικὴ ἑορτή τῆς «Μεσοπεντηκοστῆς» ποὺ μὲ τὸ ἐπίσημο τυπικό της, τὰ ἐκλεκτά της τροπάρια καὶ τοὺς διπλούς της κανόνες, ἔργα τῶν μεγάλων ὑμνογράφων, τοῦ Θεοφάνους καὶ τοῦ Ἀνδρέου Κρήτης, μὲ τὰ ἀναγνώσματά της καὶ τὴν ἐπίδρασί της στὶς πρὸ καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὴν Κυριακὲς καὶ μὲ τὴν παράταση τοῦ ἑορτασμοῦ της ἐπὶ ὀκτὼ ἡμέρες, φανερώνει τὸ μεγαλεῖο της ὡς Δεσποτικὴ ἑορτή.

Ἡ Τετάρτη τῆς Μεσοπεντηκοστῆς εἶναι ἡ 25η ἡμέρα ἀπὸ τοῦ Πάσχα καὶ ἡ 25η πρὸ τῆς Πεντηκοστῆς, ὡς σημαίνεται καὶ εἰς τὸ παρὸν τροπάριον τοῦ ἑσπερινοῦ:
«Πάρεστιν ἡ μεσότης ἡμερῶν, τῶν ἐκ σωτηρίου ἀρχομένων Ἐγέρσεως (Ἀναστάσεως) Πεντηκοστῇ δὲ τῇ θείᾳ σφραγιζομένων,
καὶ λάμπει τὰς λαμπρότητας ἀμφοτέρωθεν ἔχουσα καὶ ἑνοῦσα τὰς δύο καὶ παρεῖναι τὴν δόξαν προφαίνουσα τῆς δεσποτικῆς ἀναλήψεως σεμνύνεται».

Χωρὶς δηλαδὴ νὰ ἔχῃ δικό της θέμα συνδυάζει τὰ θέματα, τοῦ Πάσχα ἀφ᾽ ἑνὸς καὶ τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀφ᾽ ἑτέρου καὶ «προφαίνει» τὴν δόξαν τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου, ποὺ θὰ ἑορτασθῇ μετὰ ἀπὸ 15 ἡμέρες, ὁ Χριστὸς σὰν Μεσσίας – μεσίτης Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, «μεσίτης καὶ διαλλακτὴς ἡμῶν καὶ τοῦ αἰωνίου Αὐτοῦ Πατρός».
Οἱ ἑορτὲς δὲν γίνονται γιὰ νὰ σχολάζουμε ράθυμα, ἀλλὰ κάθε ἑορτή, κάθε Θεία Λειτουργία, κάθε ἀκολουθία, εἶναι ἕνα προσωπικὸ κάλεσμα-πρόσκληση γιὰ τὸν καθένα μας καὶ συγχρόνως προσωπικὴ ἀναζήτηση γιὰ συνάντηση μὲ τὸν Χριστό.

Ἡ χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως - Γεύσασθε καὶ ἴδετε ὅτι Χριστὸς ὁ Κύριος

Χριστὸς Ἀνέστη! Καλησπέρα, σὲ ὅσους ἀκοῦμε, καὶ ἡ εὐλογία καὶ ἡ παρηγορία τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου σὲ ὅλους μας καὶ σὲ ὅλη τὴν οἰκουμένη.

Ἔχουμε πολὺ ἀνάγκη ὅλοι μας, τὴν εὐλογία καὶ τὴν παρηγοριὰ τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου, ἰδιαίτερα αὐτὸν τὸν καιρὸ ποὺ μικροὶ καὶ μεγάλοι ἐν ὑπεροχῇ ὄντας καὶ ὑποτασσόμενοι, ἀρνητὲς καὶ τεσταριζόμενοι, ὁμολογουμένως ὅμως πάντες ἐν ἀπορία ὑπάρχοντες, μὲ τὸ τί μέλλει γενέσθαι.
Νὰ ὁμολογήσω ἐξομολογούμενος, ὅτι αἰσθάνομαι ἑμαυτὸν παραπαίοντα στὴν ἀποστασία μου, ὅτι τὸν τελευταῖο καιρὸ δὲν ἀντέχω τὶς ἀντιφατικὲς πληροφορίες, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀντιφατικοὺς λογισμοὺς ποὺ ἔχω, καὶ στὴν ἀδυναμία μου νὰ ἐπιμείνω στὴν προσευχὴ, ἀρκούμενος στὰ ἐλάχιστα τυπικὰ καὶ στὴ διατήρηση τοῦ καντηλιοῦ ἀναμένου, κατέφυγα ὡς καταφύγιον στὸ νὰ διαβάσω Κόντογλου.
Ἡ ὠφέλειά μου: ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ὅτι ἀπασχόλησα τὸ μυαλό μου - πρᾶγμα ἄκρως ἀπαραίτητον-, διαπίστωσα τὸ πόσο ἐπίκαιρος εἶναι, καὶ τὰ γραφόμενά του πόσο θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι ἀφυπνιστικὰ μηνύματα γιὰ ὅλους μας, ἐπισήμους καὶ ἰδιῶτες, μικροὺς καὶ μεγάλους.
Ἡ κατάσταση μας, ἡ ἀποστασία μας, ἡ διαφοροποίησις τοῦ φρονήματός μας, ἡ διάρθρωσις τῆς καθημερινότητός μας, ἡ ἀδυναμία μας, τὸ κλείσιμο στὸν ἑαυτό μας, οἱ ἐπικούρειες φιλοσοφίες μας, ἡ ἀδιαφορία μας γιὰ τὸ ἐγγὺς ἀλλὰ καὶ αἰώνιον μέλλον μας, ἀληθινὰ τρομάζουν.
Ἐνῶ ὁ Χριστὸς μὲ τὴν Ἀνάστασή Του μᾶς χάρισε τὴν αἰώνια ζωή, καὶ ἡ ζωὴ τῆς ἀγάπης φανερώνεται καὶ προσφέρεται μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ νὰ φωτίζει καὶ νὰ χαροποιεῖ τὸν κόσμο.
«Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθόνιαׄ ἑορταζέτω γοῦν πᾶσα κτίσις, τήν ἔγερσιν Χριστοῦ, ἐν ᾖ ἐστερέωται».

Ἐμεῖς ὁ καθένας μας, ἄς διερωτηθοῦμε πόσο ἔχει κάνει προσωπικὸ καὶ ἀληθινὸ βίωμά του τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, πόσο ὁ θάνατος καὶ οἱ δυσκολίες δὲν μᾶς τρομάζουν, δὲν μᾶς ἀπελπίζουν. Πόσο ἐμπιστευόμεθα τὴν ἀγάπη καὶ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν στηριζόμεθα ἀκόμη, μόνον στὶς προσωπικὲς καὶ γενικώτερα στὶς ἀνθρώπινες δυνάμεις, τὴν ἐπιστήμη, τὶς ἐφευρέσεις, τὰ προγράμματά μας, καὶ ἐπικαλούμεθα τὸν Θεὸν ἀπὸ συνήθεια καὶ ἐν ἐσχάτῃ ἀνάγκη;
Εἶναι γιὰ τὸν καθένα μας, ὁ Ἀναστὰς Κύριος ὁ Ἄρτος ὁ Ζῶν, τὸ Ὕδωρ τὸ ἁλλόμενον ποὺ χορταίνει καὶ ξεδιψᾶ τὴν ψυχή μας, εἶναι ἡ χαρὰ μας, ἡ ἀγαλλίασή μας «σκιρτήσατε λαοὶ καὶ ἀγαλλιᾶσθε» ἤ τρεφόμεθα καὶ ἀγαλλόμεθα μὲ τὶς λογῆς-λογῆς εὐχαριστήσεις τοῦ κόσμου τούτου, καὶ ὅταν γιὰ κάποιον λόγο τὶς στερούμεθα, δυσανασχετοῦμε, παραπονιόμαστε, ἀπελπιζόμαστε;
Ἐμπιστευόμαστε τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, μποροῦμε νὰ ποῦμε «δόξα τῷ Θεῷ, πάντων ἔνεκεν», ἄν ὄχι καὶ «εὐχαριστῶ Θεέ μου», ἀκόμη καὶ στὰ λυπηρά; Ὥστε νὰ μὴν εἶναι ἱκανὸς κανένας ἰὸς νὰ μᾶς τρομοκρατεῖ παράλογα καὶ νὰ περιπαίζει τὶς ὅποιες ἀποτελεσματικὲς προσπάθειες προστασίας μας μὲ τὸ νὰ μεταλλάσσεται, καὶ ἐμεῖς, ἀντὶ νὰ ἀναφερόμεθα στὸν νικητὴ -ὄχι ἁπλῶς τῶν ὅποιων αἰτιῶν θανάτου, ἀλλὰ στὸ νικητὴ τοῦ θανάτου- ὄντας ἑνωμένοι μαζί Του, νὰ λιποψυχοῦμε, νὰ τρομοκρατούμεθα, νὰ πανικοβαλλόμεθα, νὰ κλεινόμαστε κυριολεκτικὰ στὸ καβούκι μας σὰν τὶς τρομαγμένες χελῶνες, ἀκίνητοι καὶ ἀμίλητοι, μὲ θρήνους μόνον ἀπελπισίας καὶ ὄχι δάκρυα μετανοίας, μὲ οἶστρους ἀκολασίας καὶ ὄχι μὲ αἶνους ἱκεσίας καὶ δοξολογίας· νὰ ἐξαντλούμεθα ἀλληλοταλαιπωρούμενοι καὶ ἀλληλοκατηγορούμενοι, χωρισμένοι σὲ ἀρνητὲς καὶ ἐμβολιασμένους... Οὐαί τῆς ἀποστασίας μας!

Σ’ αὐτὴν τὴν κατάσταση εὑρισκόμενος, ἕνα κείμενο τοῦ Κόντογλου, μοῦ ἔδωσε ἀφορμὴ, νὰ δῶ μέσα σ’ αὐτὸ τὸν ἑαυτό μου, ἀλλὰ καὶ τὴν γενικότερη κατάσταση τῆς ἐποχῆς μας· μὲ ἄγγιξε ἰδιαίτερα, καὶ θέλω αὐτὸ τὸ ἄγγιγμα νὰ τὸ μοιραστῶ μαζί σας.

άγιος γεράσιμος

Ἀπολυτίκιον 

Τῶν Ὀρθοδόξων προστάτην καὶ ἐν σώματι ἄγγελον, καὶ θαυματουργὸν θεοφόρον νεοφανέντα ἡμῖν, ἐπαινέσωμεν πιστοὶ θεῖον Γεράσιμον· ὅτι ἀξίως παρὰ Θεοῦ ἀπείληφεν, ἰαμάτων τὴν ἀέναον χάριν· ῥώννυσι τοὺς νοσοῦντας, δαιμονῶντας ἰᾶται· διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα. 

 Ο Ναός μας πανηγυρίζει στις 20 Ὀκτωβρίου