Ενοριακές δραστηριότητες

Συνεχῆ ἀφύπνιση προσφέρουν ἡ ζωὴ καὶ τὰ ἔργα τῶν παθόντων καὶ οὐχὶ τῶν μαθόντων τὰ θεῖα.
Ἕνας ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἔπαθαν τὰ θεῖα, εἶναι ὁ Φώτης Κόντογλου ποὺ μὲ τὸν ζωντανό του λόγο μέσα στὰ μέχρι καὶ σήμερα ἐπίκαιρα γραπτά του, μπορεῖ καὶ μᾶς ἀφυπνίζει, ὥστε νὰ ἀπελευθερωθοῦμε:
  Α) Ἀπὸ τὴν ἀπιστία μας, ἤτοι ἀπὸ τὴν πνευματική μας ἀδιαφορία καὶ τὴν τραγική μας ἀποστασία ἀπὸ τὸν Δημιουργό μας Θεό.
  Β) Ἀπὸ τὴν κτηνώδη βιοτή μας.
  Γ) Ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία τῆς πλεονεξίας καὶ τῆς ματαιοδοξίας μας.
Νὰ ἀξιωθοῦμε καὶ νὰ ἀναζητήσουμε τὴν ἀληθινὴ καὶ αὐθεντική μας ζωὴ, μέσα ἀπὸ τὴν συντροφιὰ μὲ τὸν ἑαυτό μας, νὰ ἀναγνωρίσουμε στὸ πρόσωπο τοῦ ὅποιου πλησίον, τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Κι Αὐτὸν, τὸν Χριστόν, νὰ ἀγαπήσουμε ἐξ ὅλης διανοίας, ἐξ ὅλης καρδίας καὶ ἐξ ὅλης ψυχῆς, καὶ τὸν ὅποιον πλησίον μας ὡς τὸν ἑαυτὸν μας.
Αὐτὴ ἡ ἀφύπνιση προσεγγίζεται φυλλομετρῶντας τὸ βιβλίο του «Μυστικὰ Ἄνθη» καὶ μελετῶντας γιὰ λίγο, τὰ παρακάτω κεφάλαια:

Στὸ κεφάλαιο «Ἀγωνία καὶ ἀπιστία. Ἡ πονηρὴ ἐπιστήμη» μᾶς βεβαιώνει ὅτι:

«... Βαρὺν ἀγέρα ἀνασαίνουμε οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι. Ὅλη ἡ οἰκουμένη βρίσκεται σὲ ταραχὴ καὶ σὲ ἀκαταστασία, ὁ καθένας μας τρέμει μὴν τύχει καὶ χάσει τὴν ψεύτικη εὐτυχία του καὶ τὴ σαρκικὴ καλοπέραση. Ἀπελπισία καὶ ἀγωνία πνίγει ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα, ποὺ μὲ κάνει νὰ θυμηθῶ τὰ παρακάτω λόγια τοῦ Χριστοῦ: «Καὶ ἔσται σημεῖα ἐν ἡλίῳ καὶ σελήνῃ καὶ ἄστροις, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς συνοχὴ ἐθνῶν ἐν ἀπορίᾳ ἠχούσης θαλάσσης καὶ σάλου, ἀποψυχούντων ἀνθρώπων ἀπὸ φόβου καὶ προσδοκίας τῶν ἐπερχομένων τῇ οἰκουμένῃ».
Ὡστόσο, ἐνῶ τὰ προμηνύματα ποὺ δείχνουνε πὼς ὁ κόσμος κατρακυλᾶ στὸν γκρεμνὸ μὲ μιὰ γρηγοράδα φρικτή, ἀντὶ νὰ μᾶς κάνουνε νὰ μετανοήσουμε, μᾶς κάνουνε πιὸ ἄπιστους. Ὕστερα ἀπὸ τόσα φοβερὰ προμηνύματα, οἱ ἄνθρωποι δὲν ἀλλάζουνε τὸν πονηρὸ δρόμο τους. Δὲν τὸν ἀλλάζουν, γιατὶ δὲν πιστεύουν στὸν Θεό. Τὸ σκοτάδι τῆς ἀπιστίας πλακώνει τόν κόσμο καὶ κάνει τοὺς ἀνθρώπους νὰ ὁμοιάζουμε μὲ κτήνη ἀναίσθητα.
Μεγαλύτερη ἀπιστία δέρνει τοὺς νέους. Στὴν ἀρχή, τοὺς τρώγει τὸ σαράκι τῆς ἀμφιβολίας, ποὺ τὸ θρέφουνε οἱ ἀδιάκοπες καυχησιὲς τῆς ἐπιστήμης ποὺ φανερώνει μὲ τυμπανοκρουσίες πὼς ἐξουσιάζει τὸν κόσμο καὶ πὼς αὐτὴ εἶναι Θεὸς παντοδύναμος. Τὴν ἀμφιβολία στὶς ψυχὲς τῶν νέων τὴ δυναμώνουνε κι οἱ ἄνθρωποι τῆς θρησκείας, κληρικοὶ καὶ θεολόγοι, μὲ τὶς χλιαρὲς διδασκαλίες τους καὶ μὲ τὴ ζωή τους, ποὺ δείχνει ὅτι πολλοὶ λίγοι ἀπ’ αὐτοὺς ἔχουνε μέσα στὴν καρδιά τους τὴν ἀληθινὴ φωτιὰ τῆς πίστης, καὶ πὼς μ’ ὅλα ποὺ λένε «οὐκ ἐπιζητοῦσι τὴν μέλλουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μένουσαν».

Στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας θεμέλιο εἶναι ἡ πίστη στὴν παντοδυναμία τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ μαρτυρικὸ φρόνημα ποὺ ἐκφράζει τὴν ἀγαπητικὴ ἀπάντηση τοῦ πιστοῦ στὸ κάλεσμα τοῦ Θεοῦ. Ἡ μαρτυρία πού, οἱ μάρτυρες ἔδωσαν γιὰ τὸ Χριστὸ διὰ τοῦ αἱματηροῦ θανάτου τους, συνεχίζεται μὲ τὴ μαρτυρία τῆς συνειδήσεως ποὺ ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ ὀφείλουμε νὰ δίνουμε, μὲ ὁλόκληρη τὴ ζωὴ μας.

Ὁ Χριστός ζήτησε ἀπό τούς μαθητές Του νά γίνουν μάρτυρές Του «ἔως ἐσχάτου τῆς γῆς». Νά δίδουν τή μαρτυρία τοῦ Χριστοῦ μέσα στόν κόσμο. Τό ἴδιο ζητᾶ καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀπό τό μαθητή καί πνευματικό του παιδί, τόν Ἀπόστολο Τιμόθεο, τό ἴδιο ζητᾶ ὁ Χριστός καί ἀπό τόν κάθε ἄνθρωπο πού πιστεύει σ’ Αὐτόν. «Ὅποιος μέ ὁμολογήσει μπροστά στούς ἀνθρώπους, θά τόν ὁμολογήσω καί ἐγώ μπροστά στόν οὐράνιο πατέρα μου».

Ἡ μαρτυρία δίδεται μέ τὸ νὰ εἶναι ἡ ζωή τοῦ πιστοῦ σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ, νὰ εἶναι Χριστοζωὴ. Ἐκτός ἀπό τήν ἁγία ζωή του, ἡ μαρτυρία τοῦ πιστοῦ δίνεται καί μέ τόν λόγο γιά τό Χριστό, ἀρκεῖ βέβαια ὁ λόγος νά εἶναι «ἔνσαρκος λόγος», δηλαδή λόγος τῆς καρδιᾶς, ὄχι τῶν χειλέων.
Ὑπάρχει ὅμως μιά βασική προϋπόθεση, χωρίς τήν ὁποία δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει ἀληθινή μαρτυρία Χριστοῦ. Ἡ προϋπόθεση αὐτή εἶναι ἡ ἐμπειρία. Δέν μπορεῖ νά δώσει τή μαρτυρία τοῦ Χριστοῦ αὐτός πού δέν ἔχει τήν ἐμπειρία τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ στήν ζωή του. Γνώση τοῦ Θεοῦ δέν ἐννοοῦμε μιά ἐξωτερική πληροφόρηση γιά τόν Χριστό, ἀλλά τή ζωντανή σχέση μαζί Του μέσῳ τῶν ἁγίων Μυστηρίων. Ἡ πραγματική ἐμπειρία τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι ἕνας νοσηρός συναισθηματισμός. Ἀποκτᾶται μέ τήν παραμονή τοῦ πιστοῦ στήν Ἐκκλησία καί τόν πνευματικό ἀγώνα γιά τήν κάθαρση τῆς ψυχῆς ἀπό τά πάθη. Ὅταν ἡ ἐμπειρία τοῦ Χριστοῦ λείπει ἀπό τήν ζωή μας, καί ὅταν ἐπίσης, ἀπουσιάζει ἡ μετάνοια, τότε, ἀντί γιά μαρτυρία Χριστοῦ, ἡ πίστη καταντᾶ ἰδεολογία. Ὁ Χριστός δέν χρειάζεται ὑπερασπιστές, ἐνδιαφέρεται γιὰ μάρτυρες καὶ ὁμολογητές.

(Συνάντηση νέων 26 Ιαν.2021)

Ἡ προσευχή ἀξιοποιεῖ τόν χρόνο καί εὐλογεῖ τόν κόπο μας, φωτίζει τόν νοῦ μας, καθαρίζει τήν καρδιά μας, ἀνάβει τήν ἀγάπη μας.
Ἀπό παντοῦ ἀκοῦμε καί λέγεται ὅτι ἡ ἐποχή μας χαρακτηρίζεται γιά τήν ἀγωνία, τό ἄγχος, τίς νευρώσεις, τήν σύγχυση, τήν κυριαρχία τῆς μηχανῆς καί τῆς τεχνολογίας, πού συμπιέζει ἀσφυκτικά τήν ζωή τῆς καρδιᾶς μας. Ὑλισμός, μηδενισμός, ἀτομισμός, σκληρότης, ἀπομόνωση, ἀνασφάλεια, θάνατος τῆς ἀγάπης, καταδίκη της ζωῆς τοῦ πνεύματος, ἀπορρόφηση ἀπό τό σάρκινο «ἐγώ», δίψα γιά ἐγκόσμια γνώση καί δόξα μόνον, περιφρόνηση τῆς πνευματικῆς γνώσεως, λησμοσύνη τῆς θείας καταγωγῆς τοῦ ἀνθρώπου, ἔκαναν τούς ἀνθρώπους κινούμενα ἐρείπια σ’ ἕνα πέλαγος ἀδιεξόδων.
Ἄν γιά κάθε ἐποχή ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ἡ μοναδική εἰρήνη, ἰδιαιτέρως γιά τήν δική μας εἶναι ἐπιτακτική ἀνάγκη ἀναφορᾶς εἰς Αὐτόν («ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθέμεθα»). Ἡ ἀναφορά τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ γίνεται ἐπιτακτική. Μᾶς προσκαλεῖ νά ἰσορροπήσουμε καί νά βροῦμε τήν δική Του εἰρήνη: «εἰρήνην τήν ἐμήν δίδωμι ὑμῖν, οὐ καθώς ὁ κοσμός δίδωσι ὑμῖν».

Ἄν Τόν ἀναζητούσαμε ἀδιάκοπα μέ φλογερό ζῆλο, τότε δέν θά περνοῦσαν ἄσκοπα τόσες ὧρες σέ μάταιους λογισμούς, σέ ὑλόφρονες συζητήσεις καί ἁμαρτωλές πράξεις, πού αὐξάνουν τήν ἀγωνία καί τήν «βιοτική μέριμνα» καί μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπό τό θεῖο λιμάνι τῆς δικῆς Του εἰρήνης. Οἱ ἄνθρωποι σήμερα εἴμεθα δυστυχισμένοι, μπῆκαμε σ’ ἕνα ρυθμό ζωῆς πού στρέφεται ἀποκλειστικά γύρω ἀπό τό ἐγώ μας καί ὄχι γύρω ἀπό τόν Χριστό. Ἡ τροχιά μας εἶναι ἐγωκεντρική, ἀνθρωποκεντρική. Πάσχουμε ἀπό ψυχικές διαταραχές γιατί πληρώνουμε τήν διάχυση τοῦ νοῦ καί τῆς καρδιᾶς καί τό σκόρπισμα τοῦ χρόνου μας στήν πολλαπλή λατρεία τῆς ματαιότητος. Ἀπό ἐκεῖ λείπει ὁ Χριστός – ἡ Λύτρωση. Λείπει ἡ προσευχή στό ὄνομά Του, ἡ ὁποία ἐπαναφέρει τόν ἄνθρωπο στήν ἀληθινή του τροχιά, στόν φυσιολογικό του δρόμο.
Οἱ ἄνθρωποι χωρίς Χριστό παθαίνουν ἕνα εἶδος σχιζοφρένιας.

(Συνάντηση νέων 2/Φεβ./2021)

Ὅλες οἱ ἑορτὲς καὶ ἰδιαίτερα οἱ Δεσποτικὲς καὶ οἱ Θεομητορικὲς ἑορτές, ἀλλὰ καὶ κάθε λειτουργία εἶναι ἐπιβεβαίωση τῆς σωτήριας παρουσίας τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀνακαίνησις τῆς προσωπικῆς μας πνευματικῆς ζωῆς μας καὶ συνεχὴς ἐπιβεβαίωσις ἀπαλλαγῆς ἀπὸ τὴν ἀρχαία κατάρα, ἀπὸ ἐκείνη τὴν προγονικὴ κατάρα καὶ καταδίκη τὴν πρὸ Χριστοῦ ποὺ τὴν εἴχαμε ὅλοι κοινὴ καὶ ἴδια, ἐκχυμένη σὲ ὅλους ἀπὸ τὸν προπάτορα Ἀδάμ, ἀπὸ τὴ ρίζα τοῦ γένους μας καὶ ἦταν συνημμένη μὲ τὴ φύσι.Ὁ καθένας, μὲ ὅσα ἔπραττε προσωπικῶς, ἐπέσυρε ἀπὸ τὸν Θεὸ στὴν ὑπόστασί του ἀπλῶς ἤ τὴν μομφὴ ἤ τὸν ἔπαινο, ἐνῶ δὲν μποροῦσε νὰ κάμη τίποτε ἀπέναντι σ’ ἐκείνη τὴν κοινὴ κατάρα καὶ καταδίκη καὶ ἀπέναντι στὸν πονηρὸ κλῆρο ποὺ κατέβαινε ἀπὸ ἐπάνω σ’ αὐτόν καὶ δι’ αὐτοῦ στοὺς ἀπογόνους του.

Ἀλλ’ ἦλθε ὁ Χριστὸς ἐλευθερωτὴς τῆς φύσεως «τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν», ποὺ μετέβαλε τὴν κοινὴ κατάρα σὲ κοινὴ εὐλογία, ἀφοῦ ἀνέλαβε τὴν ἔνοχη φύσι μας ἀπὸ τὴν ἀκήρατη Παρθένο καὶ τὴν ἤνωσε στὴν ὑπόστασί Του τὴν κατέστησε ἀθώα καὶ δικαιωμένη, ὥστε καὶ οἱ γεννώμενοι πνευματικὰ ἀπὸ Αὐτὸν ἔπειτα, νὰ μένουν ὅλοι ἔξω ἀπὸ τὴν προγονικὴ ἐκείνη κατάρα καὶ καταδίκη. Γιὰ νὰ παράσχη δὲ τελεία ἀπολύτρωσι ὄχι μόνο στὴ φύσι τὴν ὁποία ἔλαβε ὁ ἴδιος ἀπὸ ἐμᾶς σὲ ἀδιάσπαστη ἕνωση, ἀλλὰ καὶ στὸν καθένα ἀπὸ τοὺς πιστεύοντας σ’ Αὐτόν καθόρισε καὶ θεῖο βάπτισμα κι’ ἔθεσε σωτηρίους νόμους, ἐκήρυξε μετάνοια σὲ ὅλους καὶ μεταδίδει τὴ χάρι του μὲ τὸ Σῶμα καὶ Αἷμα Του καὶ ἔτσι ὁ καθένας ἀπὸ τοὺς πιστεύοντας ποὺ δέχεται τὸ βάπτισμα καὶ πολιτεύεται κατὰ τὶς θεῖες ἐντολὲς καὶ γίνεται μέτοχος τοῦ Θεουργοῦ Ἄρτου καὶ τοῦ Ἁγίου Ποτηρίου, θεοῦται κατὰ χάριν. Διὰ τῶν μέσων τούτων ὁ Χριστὸς μᾶς ἐδικαίωσε ὑποστατικῶς καὶ μᾶς ἐπανέφερε στὴν ὑπακοὴ τοῦ οὐρανίου Πατρός. Τὴν ἴδια δὲ τὴ φύση ποὺ προσέλαβε ἀπὸ ἐμᾶς καὶ ἀνανέωσε, τὴν ἔδειξε ἁγιασμένη καὶ δικαιωμένη καὶ σὲ ὅλα ὑπήκοο στὸν Πατέρα, δι’ ἐκείνων ποὺ ἔπραξε καὶ ἔπαθε ἑνωμένος μὲ αὐτὴν ὑποστατικῶς.

Ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς λέγει:

"Η Αληθινή Ιστορία των Χριστουγέννων"

Μία παραγωγή του Ιδρύματος Νεότητας & Οικογένειας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών

άγιος γεράσιμος

Ἀπολυτίκιον 

Τῶν Ὀρθοδόξων προστάτην καὶ ἐν σώματι ἄγγελον, καὶ θαυματουργὸν θεοφόρον νεοφανέντα ἡμῖν, ἐπαινέσωμεν πιστοὶ θεῖον Γεράσιμον· ὅτι ἀξίως παρὰ Θεοῦ ἀπείληφεν, ἰαμάτων τὴν ἀέναον χάριν· ῥώννυσι τοὺς νοσοῦντας, δαιμονῶντας ἰᾶται· διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα. 

 Ο Ναός μας πανηγυρίζει στις 20 Ὀκτωβρίου