Πνευματικά Κείμενα

Σὲ λίγες μέρες ἔρχονται τὰ Χριστούγεννα, ἑορτὴ ἡ ὁποία εἶναι μία ἐκ τῶν μεγαλυτέρων ἑορτῶν τῆς Χριστιανοσύνης. Ἡ μητρόπολη τῶν ἑορτῶν, ὅπως τὴν ὀνομάζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Θὰ ἑορτάσουμε τὰ Χριστούγεννα καὶ θὰ θυμηθοῦμε τὸ πῶς γεννήθηκε στὴ φάτνη τῆς Βηθλεέμ ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός.
Ἰησοῦς! Τὸ ὀμορφότερο καὶ γλυκύτερο ὄνομα ποὺ ἀκούστηκε στὸν πλανήτη τῆς γῆς. Ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ τὸ πιὸ παρεξηγημένο ὄνομα ποὺ ἔγινε αἰτία διαχωρισμοῦ τοῦ κόσμου μας στὰ δύο. Στοὺς πιστοὺς καὶ τοὺς ἀπίστους. Στοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀγωνίζονται νὰ ἐφαρμόσουν στὴ ζωὴ τους τὰ διδάγματα τοῦ Χριστοῦ καὶ στοὺς ἀνθρώπους ποὺ εἶναι ἐνάντιοι τοῦ Χριστοῦ. Ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ στὴ Βηθλεέμ γεννιόταν ὁ Χριστός, ὁ Ἱδρυτὴς τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ κόσμος μας χωρίστηκε στὴν πρὸ Χριστοῦ καὶ στὴν μετὰ Χριστὸν ἐποχή.


Ἰησοῦς! Εἶναι τὸ γλυκύτερο ὄνομα. Γιατί; Ἐπειδὴ τὸ ὕμνησαν πρῶτα ὄχι ἄνθρωποι ἀλλὰ οἱ ἄγγελοι. Καὶ τοῦτο συνέβη ὅταν οἱ ἄγγελοι στὴ Βηθλεέμ ἔψαλλαν ἐνώπιον τῶν ποιμένων τὸ «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία».

Ἰησοῦς! Εἶναι ἀκόμα τὸ ἁγιότερο πρόσωπο τῆς ἱστορίας. Εἶναι ἡ πιὸ μεγάλη καὶ ἱερὴ μορφὴ ὅλων τῶν αἰώνων. Ἡ παρουσία Του πάνω στὸ πρόσωπο τῆς γῆς στάθηκε βάλσαμοπαρηγοριᾶς γιὰ κάθε πονεμένο ἄνθρωπο. Στοὺς θλιβομένους εἶναι ἡ παραμυθία. Ὁ Χριστὸς εἶναι τέλος, τὸ κυριότερο, ὁ Σωτήρας μας ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Εἶναι ὁ λυτρωτὴς τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων. Σήμερα γεννιέται ἀπὸ Παρθένο, μὲ τρόπο ποὺ δὲν μπορῶ νὰ περιγράψω, Ἐκεῖνος ποὺ γεννήθηκε ἀπὸ τὸν Πατέρα μὲ τρόπο ἀνέκφραστο πρὶν ἀπ' ὅλους τοὺς αἰῶνες. Ἀλλὰ τότε γεννήθηκε ἀπὸ τὸν Πατέρα κατὰ τὴ θεία φύση Του, δηλαδὴ πρὶν ἀπὸ τὴ δημιουργία τοῦ κόσμου, καὶ ὅπως γνώριζε ὁ Πατέρας. Σήμερα γεννήθηκε πάλι, ὄχι ὅμως σύμφωνα μὲ τοὺς νόμους τῆς φύσης, ἀλλὰ ὅπως γνωρίζει ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καὶ ἡ προαιώνια γέννησή Του εἶναι ἀληθινή, καὶ ἡ ἐπίγεια ἐπίσης εἶναι ἀναμφισβήτητη καὶ εἶναι ἀλήθεια πὼς ἀπὸ τὸ Θεὸ γεννήθηκε Θεός, καὶ εἶναι ἀλήθεια πὼς γεννήθηκε ὁ Ἴδιος ὡς ἄνθρωπος ἀπὸ Παρθένο. Συνεπῶς οὔτε ἡ προαιώνια γέννησή Του μπορεῖ νὰ ἑρμηνευτεῖ, οὔτε ἡ ἔλευσή Του στὴ γῆ ἐπιδέχεται κατανοήσεως.

Ἐκεῖνο λοιπὸν ποὺ γνωρίζω εἶναι ὅτι σήμερα ἡ Παρθένος γέννησε τὸν Κύριο, τὸν ὁποῖο πιστεύω ὅτι ὁ Θεὸς γέννησε προαιωνίως. Καὶ τὸν τρόπο τῆς γεννήσεως ἔμαθα νὰ σέβομαι σιωπηρά, καὶ διδάχθηκα νὰ μὴν πολυσυζητῶ τὸ θέμα αὐτό. Γιατί, γιὰ τὰ θέματα ποὺ ἀναφέρονται στὸ Θεό, δὲν πρέπει νὰ ἐξετάζουμε τὴ φυσικὴ ἐξέλιξη τῶν γεγονότων, ἀλλὰ νὰ πιστεύουμε στὴ δύναμη τοῦ δημιουργοῦ τους. Φυσικός, βέβαια, εἶναι ὁ νόμος νὰ γεννήσει ἡ γυναίκα ὅταν παντρευτεῖ μὲ κάποιον ἄντρα. Ἀλλὰ ὅταν μιὰ παρθένος, ποὺ δὲν παντρεύτηκε, μείνει παρθένος ἀφοῦ γεννήσει, τοῦτο ὑπέρκειται τῶν φυσικῶν νόμων. Ὀφείλουμε λοιπὸν νὰ ἐρευνοῦμε τὰ φυσικὰ φαινόμενα καὶ νὰ σεβόμαστε σιωπηρὰ τὰ ὑπερφυσικά, ὄχι γιατὶ εἶναι ἐπικίνδυνα, ἀλλὰ γιατὶ ἀποτελοῦν μυστήριο ποὺ ἀξίζει νὰ τοῦ δείχνουμε μὲ τὴ σιωπὴ μας σεβασμό. Ἐλᾶτε λοιπὸν νὰ γιορτάσουμε! Ἐλᾶτε νὰ πανηγυρίσουμε! Εἶναι παράξενος ὁ τρόπος τῆς γιορτῆς -ὅσο παράξενος εἶναι κι ὁ λόγος τῆς γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ.


Ἑτοιμαζόμαστε γιὰ τὰ Χριστούγεννα. Πῶς θὰ ἑορτάσουμε τούτη τὴν ἑορτή; Πολὺ φοβοῦμαι ὅτι ἡ ἀπάντηση ποὺ θὰ λάβω εἶναι ἐντελῶς ἀρνητική. Ἀκόμα καὶ γιὰ μᾶς τοὺς χριστιανοὺς ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ μεγάλος ἀπῶν τῆς ζωῆς μας. Εἶναι ὁ βαθειὰ λησμονημένος, ὁ ἄγνωστος. Οἱ πολλοί, δυστυχῶς, γιορτάζουμε Χριστούγεννα χωρὶς Χριστό. Χωρὶς τὰ χείλη μας νὰ τὸν ἀναφέρουν, χωρὶς ἡ καρδιὰ μας νὰ τὸν πιστεύει καὶ νὰ τὸν ἀγαπᾶ. Χωρὶς ὁ νοῦς μας νὰ τὸν σκέπτεται. Χωρὶς ἡ ὕπαρξή μας νὰ αἰσθάνεται τὴ χαρὰ τῆς λυτρώσεως. Χωρὶς ἡ ζωὴ μας νὰ τὸν ἔχει ὁδηγὸ καὶ κυβερνήτη της.

Χριστούγεννα ὅμως χωρὶς Χριστὸ εἶναι οὐτοπία, εἶναι ἕνα μεγάλο ψέμα. Εἶναι μόνο ἕνα κοινωνικὸ γεγονός, ἕνας τύπος, ποὺ ἡ ἀξία του ἔγκειται μονάχα σὲ κάποια ἐναλλαγὴ ποὺ προσφέρει στὸν σημερινὸ ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος βασανίζεται ἀπὸ τὴ ρουτίνα τῆς καθημερινότητας καὶ τὸ ἄγχος τῶν βιωτικῶν φροντίδων. Ἀλλοίμονο, ὅμως, ἄν ὁ Χριστός ἦρθε στὸ κόσμο γιὰ κάτι τέτοιο. Γι’ αὐτό, ἄν θέλουμε νὰ ἑορτάσουμε ἀληθινὰ Χριστούγεννα, ἄς προσέξουμε ἀδελφοί καὶ νὰ κατανοήσουμε τὴ σημασία τοῦ μεγάλου αὐτοῦ γεγονότος. Νὰ νοιώσουμε τὸ μήνυμα τῆς ἑορτῆς. Ὀφείλουμε νὰ ἀναζητήσουμε μαζὶ μὲ τοὺς μάγους τὸν Ἰησοῦ. Ὁ Κύριος καὶ ἡ Ἐκκλησία Του νὰ γίνει τὸ κέντρο καὶ ὁ ἄξονας τοῦ ἑορτασμοῦ. Ὁ Χριστὸς λοιπὸν νὰ εἶναι μέσα στὴ καρδιά μας.

Τέλος, ὁ Χριστὸς νὰ βρίσκεται μέσα στὴν ζωὴ μας. Στὴν οἰκογένειά μας, στὴν ἐργασία μας, ἀκόμα καὶ στὴ ψυχαγωγία μας. Ὁδηγὸς τῆς ζωῆς μας νὰ εἶναι ὁ Χριστός. Ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ ἐλευθερωτής. Ἄς τὸν παρακαλέσουμε νὰ μᾶς λυτρώσει ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν παθῶν μας. Εἶναι τὸ φῶς. Ἄς τὸν ἱκετεύσουμε νὰ ἔρθει καὶ νὰ φωτίσει τὰ σκοτάδια τῆς ζωῆς μας. Εἶναι ἡ ἀλήθεια. Ἄς τὸν γνωρίσουμε. Εἶναι ἡ χαρά. Ἄς τὸν παρακαλέσουμε νὰ διώξει τὸ πόνο καὶ τὶς θλίψεις τῆς ζωῆς μας. Νὰ τὸν παρακαλέσουμε ἀκόμη νὰ διώξει καὶ τὴν ἀδικία φέρνοντας τὴ δικὴ του δικαιοσύνη στὴ γῆ μας.
Ἀδελφοὶ μου! Οἱ μάγοι πῆγαν στὴ Βηθλεέμ καὶ ἔδωσαν τὰ δῶρα τους. Ἔδωσαν τὰ δῶρα τῆς ἀγάπης τους. Χρυσό, λιβάνι καὶ σμύρνα. Ἐμεῖς νὰ δώσουμε στὸ Χριστὸ τὴν ἀγάπη μας, τὴν πίστη, μὰ καὶ τὴν εὐλάβειά μας, μὲ ταπείνωση. Καὶ νὰ Τὸν προσκυνήσουμε νοερὰ μαζὶ μὲ τοὺς ποιμένες τῆς Βηθλεέμ καὶ τοὺς μάγους τῆς Ἀνατολῆς. Νὰ Τὸν προσκυνοῦμε δὲ μὲ ἀγάπη καὶ πίστη πρὸς Αὐτὸν ψάλλοντας μαζὶ μὲ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ τὸ
«Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία».

Ἐπιμέλεια κειμένου: Πρωτοπρ. Σάββας Γεωργιάδης
Δεκέμβριος 2020