Πνευματικά Κείμενα

Ὁ πάπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης, ἐφημέριος τοῦ χωριοῦ Πλάτανος (Βάνια) Τρικάλων, χαρακτηρίζεται ἀπ' ὅσους τόν γνώρισαν καί τόν ἔζησαν, "ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ", δηλαδή ἅγιος. Ὁ χαρακτηρισμός δέν πρέπει νά μᾶς ἐκπλήσσει. Ποτέ ἡ ἁγιότης δέν ὑπῆρξε προνόμιο μιᾶς μόνο ἐποχῆς. Ἅγιοι πάντοτε ὑπάρχουν. Καί στίς μέρες μας σίγουρα ζοῦν καί κινοῦνται ἀνάμεσά μας. Δέν τούς διακρίνουμε γιατί πλεονάζει ἡ κακία καί πνίγει τήν ἀρετή, πού δέν κραυγάζει οὔτε προβάλλεται καί διαφημίζεται, ὅπως ἡ ἁμαρτία.
Ἔγγαμος μέ ἐννέα μάλιστα θυγατέρες, ἀπ' τίς ὁποῖες ζοῦν ἕξη καί ἡ μία "περιεβλήθη τό ἀγγελικόν σχῆμα". Ὀλιγογράμματος καί ἁπλοϊκός, γινόταν συνεχῶς ὁ ἄνθρωπος πού ἐλάμβανε τή Χάρη τοῦ Θεοῦ ὕστερα ἀπό ἀσταμάτητο νυχθήμερο ἀγῶνα ἐναντίον τοῦ πονηροῦ.

Ἡ αὐξανόμενη συνεχῶς πρόοδός του καί τό πνευματικό του ἀνέβασμα μέχρι τήν ἁγιότητα ὀφείλονταν στήν προσευχή καί τή διαρκῆ συνομιλία του μέ τό Θεό, μάλιστα μέ τή θεία λατρεία. Ἦταν "κοινό μυστικό" σ' ὅλους. Τό καταμεσήμερο στούς γύρω ἀγρούς καί τά ὑψώματα, τά βαθειά μεσάνυχτα στό προσφιλέστατο ἐκκλησάκι του, τούς Ταξιάρχες, ὧρες ἀτέλειωτες παραδινόταν στήν ὁλόθερμη δέηση καί εὐχαριστία. Αὐτό τό κατώρθωνε ἐκτός ἀπ' τή Θεία Λειτουργία, στούς ἀτέλειωτους ἑσπερινούς, τά συνεχῆ Ἀπόδειπνα καί τούς ἀγαπητούς Χαιρετισμούς, στό σπίτι του, στόν ξύπνιο του καί στόν ὕπνο του ἀκόμα, πού ἦταν ἐλάχιστος, ἀφοῦ τίς περισσότερες ἀκολουθίες τίς τελοῦσε 12 - 3 τά μεσάνυκτα. Κάθε ὥρα ("ἐν παντί καιρῷ καί πάσῃ ὥρᾳ"), σ' ὁποιοδήποτε τόπο, προσευχόταν ὁ ἅγιος Λευίτης. Τά Μετέωρα ἦσαν τά ἀγαπητά σκηνώματα τοῦ π. Δημητρίου. Ἐκεῖ συχνά πήγαινε νά "ξεκουρασθῆ", ὅπως ἔλεγε, νά ἀγρυπνήση καί νά ξεκουρασθῆ ἀγρυπνῶντας. Αὐτό τό ὁλόψυχο καί ὁλόσωμο δόσιμο τήν ὥρα τοῦ Καθαγιασμοῦ τῶν Τιμίων Δώρων τόν ἀξίωσε νά αἰσθανθῆ εὐωδιάζουσα τήν ἁγ. Τράπεζα τῶν Ταξιαρχῶν.
Ἤξερε πῶς νά ζῆ καί γνώριζε τί ζητοῦσε ἀπ' τό Θεό. Νά μερικά αἰτήματά του: "Βοήθησε μέ, Λυτρωτά μου, νά συνδυάζω εἰς τήν ζωήν μου καί τό ἔργον μου τρυφερότητα καί ἀκαμψίαν, λεπτότητα καί δύναμιν, εὐαισθησίαν καί αὐστηρότητα". Ἅγιες ἐκζητήσεις, ὁμολογουμένως. Γράφει κάπου ἀλλοῦ: "Μάθε μέ, Κύριε, πῶς νά διδάσκω τά παιδιά, πῶς νά ἐμπνέω τούς νέους, πῶς νά συμβουλεύω τούς μεγαλυτέρους, πῶς νά μεταστρέφω τούς ἁμαρτωλούς, πῶς νά στηρίζω τούς μελλοθανάτους". Ποιμαντικά μαθήματα ὄχι ἀπό σοφίες θνητῶν, ἀλλά κατευθείαν ἀπ' τήν "ἄνωθεν κατερχομένην σοφίαν".
Ὅσοι ἀξιωθήκαμε να τον γνωρίσουμε, ἀπολαύσαμε την ἁπλότητά του, την ταπείνωσή του, ἀλλά κυρίως την ἔμπρακτη ἀγάπη του προς ὅλους, ἐχθρούς καί φίλους, και κυρίως τον ἔνθερμο ζῆλον του για την θαυματουργό προσευχή και την Θεία Λειτουργία.
Δέν ἔμεναν ἀναπάντητες οἱ προσευχές του. Κυριολεκτικά θαυματουργοῦσε μέ τήν προσευχή. Τοῦτο ἔγινε ἀντιληπτό ἀπό πολλούς. Σ' αὐτόν εἶχε ἐφαρμογή τό ψαλμικό "θέλημα τῶν φοβουμένων αὐτῶν ποιήσει καί τῆς δεήσεως αὐτῶν εἰσακούσεται καί σώσει αὐτούς" (Ψάλμ. 144, 19).
Τό μεγαλεῖο τοῦ ἀειμνήστου παπα-Δημήτρη Γκαγκαστάθη γίνεται φανερόν μέσα ἀπό τίς πάμπολλες ἐπιστολές πού ἐλάβαινε καί ἀπαντοῦσε, ἀπό τίς ὁποῖες παραθέτουμε κάποιων μόνον ἐπωνύμων.

Ἀπό τόν τότε Ἐπίσκοπόν του κ.κ. Σεραφείμ
Ἐν Τρικκάλοις τῇ 20ῃ Ἰανουαρίου 1974 , Ἑορτή τοῦ Ἁγ. Εὐθυμίου

Ἀγαπητέ π. Δημήτριε χαῖρε ἐν Κυρίῳ πάντοτε

Ἡ ἀνατολή τοῦ Νέου Ἔτους σέ εὑρῆκε εἰς μίαν δοκιμασίαν προσωπικήν ἡ ὁποία δημιουργεῖ ἐμπόδια ἀπό τό νά ἐπιτελέσης τό σημαντικώτερον ἔργον τοῦ Ἱερέως, τό μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας. Ὅμως ἡ πολλή σου ἀγάπη πρός τόν Νυμφίον τῆς ψυχῆς σου, τόν Ἰησοῦν Χριστόν, ἡ ἐγκάρδιος καί ἐν πολλῇ χαρᾷ ἀναστροφή μαζί Του καί συγχρόνως ἡ συνεχής καί ἀδιάκοπος προσπάθεια νά ἀρέσης εἰς τόν Θεόν, σοῦ δίδουν τήν δύναμιν νά ὑπομένης ἐν πίστει καί νά ἐλπίζης ἐν ὑποταγῇ πρός τόν Κύριον καί νά νικᾶς τόν πειρασμόν τῆς ἀσθενείας μέ τήν προσμονήν τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.
Εἶναι μέγα δῶρον νά βλέπη κανείς μέσα ἀπό τόν πόνον τῆς ἀσθενείας τήν στοργήν τοῦ Θεοῦ καί μέσα ἀπό τήν ἀδυναμίαν τοῦ σώματός του τήν δύναμιν τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Ἐσύ ἀγωνίζεσαι ἕνα θαυμαστόν ἀγῶνα καί εἶμαι βέβαιος ὅτι ἐξέρχεσαι πάντοτε νικητής.
Εὔχομαι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ νά περιβάλη πάντοτε τήν ζωήν σου, καί αὐτή νά σοῦ δίδη τήν δύναμιν νά ὑποτάσσης τούς πειρασμούς καί νά ζῆς ἐν ἀληθείᾳ τοῦ Κυρίου καί μόνον Αὐτόν νά ποθῆς.
Ὁ Θεός νά εὐλογῆ πλουσίως τούς πνευματικούς σου ἀγῶνες.

Μετά πατρικῆς Ἀγάπης καί θερμῶν εὐχῶν
Ὁ Τρίκκης καί Σταγῶν
Σεραφείμ

Ἀπό τόν Ἱερομόναχον Ἀμφιλόχιον Μακρῆ, νῦν Ἅγιον Ἀμφιλόχιον ἐκ Πάτμου
Ἐν Πάτμῳ, 1-1-68

Ἀγαπητέ ἐν Χριστῷ ἀδελφέ, πατέρα Δημήτριε, χαῖρε ἐν Κυρίῳ,

Δέν ἠμπορῶ νά σᾶς περιγράψω τήν χαράν καί τήν συγκίνησιν, τήν ὁποίαν ἐδοκίμασα μέ τό γράμμα σας. Εἶναι γεμάτο ἀγάπην πρός τόν Μέγαν Ἀρχιερέα.
Εὐχαριστῶ διά τάς προσευχάς σας ὑπέρ ἐμοῦ. Ἡ προσευχή εἶναι συνομιλία μέ τόν Θεόν. Ὅταν λοιπόν συνομιλῆ κανείς συνεχῶς μέ τόν Θεόν παθαίνει μίαν ἐξοικείωσιν μαζί Του καί ὀλίγον κατ' ὀλίγον προσπαθεῖ νά φθάση εἰς τό καθομοίωσιν. Δηλαδή νά φθάση σέ μιά ὁμοιότητα μέ τόν Θεό, ὁ ὁποῖος εἶναι πέλαγος ἀγάπης καί Χάριτος.
Αἱ μεσονύκτιοι Θ. Λειτουργίαι εἶναι πραγματικῶς πολύ ὠφέλιμοι. Νά τάς ἐξακολουθῆς ...
Δέν περιγράφεται ἡ χαρά καί ὁ θαυμασμός ὅλων μας μέ τήν διήγησίν σας περί τῶν θαυμάτων τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου. Μεγάλα τά θαύματα, τά ὁποῖα ἐπιτελοῦνται ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ ἡμῶν Ἐκκλησίᾳ! Ὄντως εὑρίσκονται οἱ Ἅγιοι πολύ πλησίον μας καί εἶναι ἕτοιμοι ν' ἀκούσουν τίς προσευχές μας καί ν' ἀπαντήσουν εὐεργετικά εἰς τάς μετά πίστεως καί ἀγάπης αἰτήσεις τῶν πιστῶν Χριστιανῶν.

Μέ πολλήν ἐν Κυρίῳ ἀγάπην
Ἀμφιλόχιος Μακρής ἱερομόναχος

 

Ἀπό τόν τότε Ἱερομόναχον Ἐφραίμ Κατουνακιώτη, νῦν Ἅγιον Ἐφραίμ

Ἐν Χριστῷ ἀγαπητέ ἀδελφέ πάπα-Δημήτριε,

Ὅταν προσεύχεσαι καί εἶσαι λυπημένος, νά μή προσεύχεσαι νά σέ ἁπαλάξη ὁ Θεός, ἀλλά νά σού δίδη ὑπομονήν.
Οἱ ἅγιοι δέν παρακαλοῦσαν τόν Θεόν νά τούς ἀφαιρέση τά βάσανα καί τάς θλίψεις, ἀλλά νά τούς δίδη ὑπομονήν νά τά ὑπομένουν ἀγογγύστως.
... Αἱ θλίψεις ἀδελφέ μου καί τά βάσανα εἶναι τά μέσα, τά αὐτοκίνητα πού θά μᾶς πᾶνε στόν Παράδεισον. Ἡ θλῖψις γεννᾶ τήν χαράν. Θάρρος λοιπόν καί μήν ἀπελπίζεσαι εὔκολα. Καλά, πολύ καλά κάνεις καί προσεύχεσαι συχνά καί ζητᾶς βοήθεια ἀπό τόν Θεόν. Πάντα ἔτσι νά κάνεις. Καλόν ὅμως θεωρῶ νά σοῦ πῶ, πῶς πρέπει καί νά λές τήν εὐχήν. Τό "Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησον μέ". Μεγάλη παρηγορία θά βρῆς. Νά κρατᾶς στό χέρι σου τό ἀριστερό κομποσκοίνι καί νά λές αὐτήν τήν εὐχήν.
Μοῦ γράφεις, ὅτι ὁ κόσμος πῆρε κατήφορο. Ἄφησε τόν κόσμο καί κύτταξε τόν πάπα-Δημήτρη. Ἔσχατοι καί κακοί καιροί. Ὁ Θεός νά μᾶς σκεπάζη.

Θά σᾶς παρακαλέσω, ὅπως ἐμεῖς οἱ ἀνάξιοι σᾶς ἐνθυμούμεθα στήν προσευχή μας, ἔτσι καί σεῖς νά μᾶς ἐνθυμῆσθε, ἀγαπητέ ἀδελφέ. Ποτέ δέν θά σᾶς ξεχάσω. Τό πρόσωπό σας λές καί χαράχτηκε μέσα στήν ψυχή μου. Τά λόγια σας τά θεῖα ἀντηχοῦν συνεχῶς στά αὐτιά μου. Εὐλογημένη ἡ ὥρα πού σᾶς γνώρισα. Εὐλογημένη ἡ συνάντησίς μας. Δόξα τῷ ἁγίῳ Θεῷ πάντων ἕνεκεν.

 

Ἀπό τόν Ἱερομόναχον Αἰμιλιανόν Σιμωνοπετρίτη
Ἅγιον Ὄρος, Ἱ. Μονή Σίμωνος Πέτρας, 29-8-1961

Σεβαστέ μοι πάτερ,

Εἶναι ἀληθινά μεγάλη τιμή, πού κάνει ὁ Κύριος εἰς τούς ἱερεῖς του, νά συζητοῦν ὡς φίλος πρός φίλον.
Σᾶς παρακαλῶ νά προσεύχεσθε πάντα, ὥστε νά εἶμαι ἐπιστολή Χριστοῦ γιγνωσκομένη καί ἀναγιγνωσκομένη καί πιστός οἰκονόμος Του.
... Λέτε ὅτι εἶσθε ἕνας ἀγράμματος παπαδάκος. Θυμάστε τήν ἀπάντησι τοῦ Κυρίου, ὅταν οἱ μαθηταί τόν ἠρώτησαν, ποιοί θά κάθωνται ἐκ δεξιῶν καί ἐξ ἀριστερῶν; "Οἷς ἡτοίμασται", εἶπεν. Σάν νά ἔλεγε: "μήπως ξεύρω τώρα; Ὅποιος θά λαχταρήση νά γίνη πρῶτος εἰς τήν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν καί θ' ἀγωνισθῆ καί θά μοχθήση, ἐκεῖνος θά καθήση δεξιά μου καί ἀριστερά μου. Ὄχι ἐκεῖνος πού κυττάει νά δοξασθῆ ἐδῶ, ἀλλά αὐτός πού ζητεῖ τόν Οὐρανόν". Ἴσως νάναι ὁ θερμός Ἰάκωβος ἤ ὁ ἐπιστήθιος φίλος τοῦ Κυρίου Ἰωάννης, ἴσως ὁ ἀποφασιστικός Πέτρος ἤ ὁ πύρινος Παῦλος. Ἴσως ὅμως καί κάποιος ἄγνωστος ἄνθρωπος τῆς δουλειᾶς ἤ κανένας ἀγράμματος καί ξεχασμένος παπαδάκος. Γιατί ὁ Θεός δέν προσωποληπτεῖ. Κυττάει τήν καρδιά. Δέν παίζει ρόλο, λοιπόν, πῶς φαινόμαστε ἐδῶ. Ἀρκεῖ νά εἴμαστε οἱ σταυρωμένοι τῆς γῆς πού θά χύσωμε τόν ἱδρώτα μας γιά τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ.
Πόσο μου ἀρέσει αὐτό πού κάνατε, ὅτι δηλαδή σηκώνεσθε γιά προσευχή στίς δύο τή νύκτα. Μέσα στή σιωπή τῆς νυκτιᾶς μιά ψυχή νά δοξολογῆ μόνη τόν Δημιουργό Της. Πόσο θά χαίρεται τήν ὥρα ἐκείνη ὁ ἄγγελός της; ...
Μέ συγκινεῖ ἡ εὐλάβειά σας εἰς τούς Ταξιάρχας, πού ἀσφαλῶς θά μεσιτεύσουν στόν Κύριο γιά σᾶς. Ἰδιαίτερη ὅμως ἐντύπωσι μοῦ κάνει ἡ πνευματική ἐγκαρτέρησίς σας γιά τόν σάλον πού συνετάραξε τό σκάφος τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ἄς μή λησμονοῦμε μόνον, ὅτι δέν εἶναι πρώτη φορά πού τέτοια γεγονότα συγκλονίζουν τήν Ἐκκλησίαν. Πάνω ἀπ' ὅλα αὐτά, τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ περιφέρεται, σάν ἐπάνω σε καινούργια ἄβυσσο, γιά νά κατευθύνη καί ν' ἀποδεικνύη ὅτι "καί πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς".

Μέ τήν ἐν Κυρίῳ ἀγάπην
Ἱερομόναχος Αἰμιλιανός

 

Ἀπό τόν Ἀρχιμανδρίτην Φιλόθεον Ζερβάκον
Ἐν Πάρῳ τῇ 20-1-1960

Αἰδεσιμώτατε καί ἐν Κυρίῳ ἀγαπητέ ἀδελφέ καί συλλειτουργέ π. Δημήτριε, χαῖρε ἐν Κυρίῳ.

Σέ συγχαίρω καί εὔχομαι ἐκ καρδίας ὅπως ὁ Κύριος σέ ἐνισχύη εἰς τόν καλόν ἀγῶνα τόν ὁποῖον καλῶς καί νομίμως, ἄχρι τέλους, νά ἀγωνισθῆς διά νά ἀκούσης τήν γλυκυτάτην καί χαρμόσυνον φωνήν: "εὖ δοῦλε ἀγαθέ καί πιστέ, εὖ ἐργάτα τοῦ ἀμπελῶνος Χριστοῦ ἐπί ὀλίγα ἐφάνης πιστός, ἐπί πολλῶν σέ καταστήσω, εἴσελθε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου". Ταύτης τῆς γλυκυτάτης φωνῆς καί τῆς ἀνεκφράστου χαρᾶς καί ἀγαλλιάσεως εἴθε νά ἀξιωθῶμεν πάντες. Ἀμήν.
Ἀλλά διά νά ἀξιωθῶμεν τούτων τῶν οὐρανίων ἀγαθῶν, δύο ἀρετάς πρέπει νά φυλάξωμεν, τήν ταπείνωσιν καί τήν ἀγάπην. Εἰς τούς ταπεινούς ἐπιβλέπει ὁ Κύριος, κατοικεῖ εἰς αὐτούς καί ἀναπαύεται. Εἰς δέ τούς ἔχοντας ἀγάπην ἑνοῦται μετ' αὐτῶν καί μένει μετ' αὐτῶν ἡνωμένος καί ἀχώριστος, ἐπειδή ὁ Θεός ἀγάπη ἐστι καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ.
Αὑταί αἱ δύο ἀρεταί εἶναι αἱ δύο πτέρυγες διά τάς ὁποίας παρεκάλει ὁ προφήτης Δαυίδ λέγων: "Τίς μοί δώση πτέρυγας ὡσεί περιστερᾶς καί πετασθήσομαι καί καταπαύσω;".
Ἄς παρακαλοῦμεν, ἀγαπητέ, τόν Θεόν μετ' εὐλαβείας, πίστεως καί κατανύξεως νά μᾶς δώση ταύτας τάς δύο πτέρυγας, τήν ταπείνωσιν καί τήν ἀγάπην διά νά δυνηθῶμεν νά πετασθῶμεν καί καταπαύσωμεν εἰς τάς ἀΰλους μονάς, ἔνθα πάντων των εὐφραινομένων ἡ κατοικία ἐστι.

Ἀγαπητέ μοι π. Δημήτριε.

Ἐπί ἔτη παρακαλῶ τόν Θεόν νά παύση τόν κλύδωνα τῆς Ἐκκλησίας καί ἤκουσα νύκτα τινά φωνήν ἀοράτως, λέγουσα: Πρός τούς σκολιούς σκολιάς ὁδούς ὁ Θεός ἐξαποστέλλει. Καί οὐδέν ἄλλο λέγω ὡς ὀλιγόπιστος εἰ μή τήν τοῦ Πέτρου φθέγγομαι φωνήν. "Ἐπιστάτα σῶσον ἡμᾶς ἀπολλύμεθα".
Ἄς μή ἀπελπιζώμεθα ὅμως τελείως, ἀλλά ἄς ἑξακολουθῶμεν νά φωνάζωμεν ὡς ὁ Πέτρος: "Ἐπιστάτα σῶσον ἡμᾶς ἀπολλύμεθα" καί ἄς ἐλπίζωμεν ὅτι ὡς συμπαθής, Εὔσπλαχνος καί Ἐλεήμων θά ἐκτείνη, ὡς τῷ Πέτρω καί εἰς ἡμᾶς τήν χεῖρα καί θά μᾶς εἴπη: "Ὀλιγόπιστοι εἰς τί ἐδιστάσατε;".
Ἐπληροφορήθην ὅτι ἀσθενεῖτε καί ἐσκέφθην -καί ἐγώ ἀσθενής- νά ἔλθω διά τῆς παρούσης μου ἐπιστολῆς διά νά ἀλληλοβοηθηθῶμεν, καθώς λέγει ὁ σοφός Παροιμιαστής, "ἀδελφός ὑπό ἀδελφοῦ βοηθούμενος ὡς πόλις ἰσχυρά καί τετειχισμένη".
Κατά τόν σοφόν λόγον "ὁ διδάσκων δίς διδάσκεται", ἀποφασίζω ἐγώ ὁ ἀμαθής καί ἀγροῖκος καί παρήκοος καί ἁμαρτωλός νά σᾶς εἴπω δύο λόγια πρός τό συμφέρον καί ἐμοῦ καί σοῦ.
"Ὅν ἀγαπᾶ Κύριος παιδεύει, μαστιγεῖ δέ πάντα υἱόν ὅν παραδέχεται", ὥστε "ὀλίγα παιδευθέντες μεγάλα εὐεργετηθήσονται".
Ἐγώ πιστεύω ὅτι ὑμεῖς ἔχετε ὑπομονήν περισσοτέραν ἀπό ἐμέ. Προσεύχεσθε παρακαλῶ ὑπέρ ἐμοῦ νά δώση καί εἰς ἐμέ ὑπομονήν διά νά σωθῶ καγῶ ὁ ἁμαρτωλός.


Μετ' ἀδελφικῆς ἀγάπης καί εὐχῶν ἐγκαρδίων
Ἀρχιμανδρίτης Φιλόθεος Ζερβάκος

 

Ἀπό τόν Ἱερομόναχον π. Γεώργιον Καψάνη, ἡγούμενον Ἱ. Μονῆς Γρηγορίου

(Ἐπιστολή π. Δημητρίου πρός π. Γεώργιον Καψάνη, 25-1-74)


Σεβαστέ μοί πάτερ Γεώργιε καί ἅγιοι πατέρες τῆς Ἱερᾶς Μονῆς καλημέρα.

Τήν εὐλογημένην σας ἐπιστολή τήν ἔλαβον καί ἀφάνταστος ἦτον ἡ χαρά μου.
Ἐγώ πάντα σᾶς θυμᾶμαι καί εὔχομαι ὅπως ὁ καλός Θεός εὐλογῆ τήν Ἀδελφότητα, καί ἔχετε ἀγάπη, εἰρήνη, ὑπομονή καί ὑπακοή, τά ἀνώτερα ὅπλα κατά τοῦ διαβόλου.
Πόσην χαράν ἔλαβον πού μέ γράφετε ὅτι ἡ Ἀδελφότης τῆς Μονῆς ἀποτελεῖται ἀπό ἕνδεκα. Αὐτό τό θεωρῶ ὡς μεγάλη εὐλογία καί δῶρον Θεοῦ...
Προσεύχομαι νοερῶς νά μοῦ συγχωρήση ὁ καλός Θεός τάς ἁμαρτίας μου καί γιά ὅλον τόν κόσμον ... Ἡ ἐπιθυμία μου εἶναι νά παραδώσω γεμάτο τό στόμα μου μέ τό "Χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε".
Τήν νύκτα σηκώνομαι 3 φορές καί κάνω γενικόν προσκλητήριον καί φωνάζω καί παρακαλῶ τήν Παναγίαν νά φωτίση ὅλον τόν κόσμον. Πρῶτα ἀπό τήν ἐνορία μου. Τούς μισοῦντας, τούς ἀδικοῦντας, τούς πλανεμένους, τούς ἐν ἐξορίαις καί φυλακαῖς καί πικραῖς δουλείαις, τούς νέους τούς παραστρατημένους νά τούς φωτίση νά ἔλθουν εἰς τήν Μάνδραν τῆς Ἐκκλησίας. Τούς ὀχλουμένους ὑπό πνευμάτων ἀκαθάρτων νά τούς ἀπαλλάξη, τούς ἐν ἀσθενείαις κατακειμένους διά τήν ταχείαν ἀνάρρωσιν, ὄχι γιά τόν ἑαυτόν μου διότι ἐγώ εἶμαι καλά. Γιά τόν Ἀρχιεπίσκοπον τῆς Μητροπόλεώς μου, τούς Ἀρχιερεῖς νά τούς φωτίση νά ἐργασθοῦν διά τό ἀγαθόν τῆς Ἐκκλησίας καί νά στηρίξουν τήν Ὀρθοδοξίαν. Τούς ἱερεῖς, ἱερομονάχους, ἱεροδιακόνους, μοναχούς, μοναχάς καί πάντας τούς Ὀρθοδόξους χριστιανούς ἁπανταχοῦ τῆς οἰκουμένης. Ὕστερα μνημονεύω ὅσους ἐγνώρισα ὀνομαστικῶς, καί αὐτοῦ ἔρχομαι 3 φορές τήν νύκτα.

Μετά σεβασμοῦ καί πολλῆς ἀγάπης ὁ ἔσχατος πάντων.
Δημ. Γκαγκαστάθης Ἱερεύς

Εἰς τόν Αἰδεσιμώτατον π. Δημήτριον Γκαγκαστάθην, καλόν ποιμένα τῶν λογικῶν προβάτων τοῦ Χριστοῦ
Μέ βαθύτατον σεβασμόν καί υἱκήν ἀγάπην Γ. Καψάνης (13-5-1974)

Σεβαστέ μοι πάτερ Δημήτριε, εὐλογεῖτε.

Ἡ ἐπιστολή σας μᾶς ἔδωκε πολλήν χαράν καί εὐλογίαν. Τό πρόγραμμα τῆς προσευχῆς πού ἐφαρμόζετε εἶναι πράγματι θαυμάσιον καί ἱκανόν νά πτερώση τήν ψυχήν καί νά τήν ἑνώση μέ τόν ποθούμενον Κύριον. Εὔχεσθε καί ἡμεῖς νά δυνηθῶμεν νά ἐφαρμόσωμεν παρόμοιον πρόγραμμα.
Μέ σεβασμόν καί ἀγάπην Χριστοῦ

Ὁ ἐν ἱερομονάχοις ἐλάχιστος
Ἀρχιμ. Γεώργιος καί οἱ σύν ἐμοί ἀδελφοί

 

Σημειώσεις Ἱερᾶς Γυναικείας Μονῆς "Εὐαγγελισμός τῆς Θεοτόκου" Ὀρμύλιας Χαλκιδικῆς
ἀπό τόν π. Δημήτριον

Περί προσευχῆς


Ἡ προσευχή εἶναι ἕνα τηλέφωνον, ἕνας ἀσύρματος πού ἐπικοινωνεῖς κατ' εὐθείαν μέ τόν Θεόν. Παίρνεις τό νούμερο διά νά πιάσης, μέ τό τηλέφωνο τῆς προσευχῆς τόν Θεόν καί Ἐκεῖνος ἀπαντᾶ. Τόν ἀκοῦς καθαρά, πολύ κοντά τόν αἰσθάνεσαι. Ὅταν ἔχης κάτι, νά παίρνης τό τηλέφωνο καί νά μιλᾶς στόν Θεόν. Ἐκεῖνος σάν πονετικός Πατέρας θά σού ἀκούση καί θά γεμίση τήν καρδιά σου ἀπό χαρά, εἰρήνη, ἀγάπη.
Ὅταν θέλης νά προσευχηθῆς, νά σηκώνεσαι τήν νύκτα, μέ ἄδειο το στομάχι. Τότε, μά τότε δέν ὑπάρχει καλύτερο καί ὡραιότερο πρᾶγμα. Ὅταν κοιμᾶται ὁ λαός σέ ἀκούει ὁ Θεός... Νά κράζης στόν Θεό, μ' ὅλη τή δύναμή σου, ἀπό τό βάθος τῆς καρδιᾶς. Ἰδιαίτερα νά προσεύχεσαι τήν νύκτα, τότε πού ὁ ἐχθρός καιροφυλακτεῖ. Μετά ἀπό τίς 12, τήν νύκτα, μέχρι στίς 3.30΄, τότε βρίσκει εὐκαιρία νά δράση, ὁ διάβολος, ὅταν κοιμοῦνται οἱ ἄνθρωποι. Δι᾿ αὐτό ὁ ποιμήν πρέπει νά ἀγρυπνᾶ διά τό ποίμνιον.

Ἡ προσευχή πρῶτα ἔρχεται στόν λάρυγγα, μετά ἀνεβαίνει στόν νοῦν, ὕστερα κατέρχεται στήν καρδιά. Έ, καί τότε, τότε στά μάτια ἔρχονται τά δάκρυα. Ἀπό ἐδῶ καί πέρα τίποτε δέν λέγεται. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι στήν ἀρχή θά συναντήσης δυσκολίες. Θά πηγαίνεις νά προσευχηθῆς καί τότε δέν θά μπορῆς, πότε θά ἔχης λογισμούς καί πειρασμούς, καί πότε δέν θά μπορῆς νά ξυπνήσης τήν νύκτα. Σύ νά ἐπιμένης. Καί ὁ Κύριος πού θά βλέπη τήν διάθεσή σου θά σέ ἐνισχύη καί θά σέ βγάλη ἀπό τούς πειρασμούς. Τήν νύκτα ὅμως δέν πρέπει νά τήν χαραμίζωμαι ὅλη στόν ὕπνο, διότι τότε ὁ σατανᾶς μᾶς κάνει ὅ,τι θέλει. Ἐγώ ἀπό μικρό παιδί μ' ἄρεσε νά προσεύχωμαι. Πήγαινα σέ τόπο ἥσυχο καί ἔκραζα εἰς τόν Θεόν, Τόν διψοῦσε ἡ καρδιά μου. Εἶχα μάθει καί τούς χαιρετισμούς ἀπ' ἔξω καί τούς ἔλεγα. Τί εὐφροσύνη, ἀγαλλίασις καί εἰρήνη πού εἶχα στήν καρδιά!

Ὅ,τι καί ἄν ζητοῦσα ἀπό τήν καλή Παναγία μας μοῦ τό ἔδινε.
Ἡ Παναγία πολύ μέ βοήθησε. Τώρα ἔχω αὐξήσει τούς χαιρετισμούς. Ὅσο τούς λέω τόσο καί περισσότερο γλυκαίνεται ἡ καρδιά μου..., καί πολύ ἐπιθυμῶ νά παραδώσω τήν ψυχήν μου μέ γεμᾶτο τό στόμα μου μέ τό ‘Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε’.