Πνευματικά Κείμενα

Ἡ ἑορτὴ τῆς Θείας Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου ἔχει βαθύτατα καὶ πολλὰ θεολογικὰ νοήματα. Ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου δὲν εἶναι μόνο ἕνα γεγονὸς Χριστολογικό, ἀλλὰ εἶναι καὶ γεγονὸς ἀνθρωπολογικό. Δὲν γίνεται μόνον γιὰ νὰ δείξει τὴν δόξα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ἀλλὰ γίνεται καὶ γιὰ νὰ δείξει τὴν δόξα τοῦ ἐν Χριστῷ ἀνθρώπου. Διότι ὁ ἄνθρωπος μετὰ τὴν πτώση του ἀμαύρωσε τὸ κάλλος τὸ οὐράνιο, τὸ ὁποῖο εἶχε. Καὶ δὲν εἶχε φανεῖ ὡς τότε ἡ καθαρὴ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο. Θὰ ἔπρεπε λοιπὸν νὰ φανερωθεῖ καὶ ποιός εἶναι ὁ ἀληθινὸς ἄνθρωπος, πόση δόξα καὶ πόση ὡραιότητα ἔχει. Αὐτὸν τὸν ἀληθινὸ ἄνθρωπο ἀνεστήλωσε ὁ Χριστός. Καὶ αὐτὸν φανέρωσε ἐπάνω στὸ Ὄρος τῆς Μεταμορφώσεως.

Ἡ ἀνθρώπινή Του φύση ἦταν μὲν δοξασμένη ἀπὸ τὰ σπλάχνα τῆς Θεοτόκου, ἀλλὰ μέχρι τότε δὲν φαινόταν. Κρατοῦντο τὰ μάτια τῶν μαθητῶν καὶ δὲν τὴν ἔβλεπαν. Τώρα ὅμως, γιὰ πρώτη φορὰ ἄνοιξαν, γιὰ νὰ δοῦν αὐτὸ ποὺ εἶχε ὁ Χριστὸς ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἐνανθρώπισε. Δηλαδὴ στὴν πραγματικότητα δὲν μεταμορφώθηκε ὁ Χριστός, ἀλλὰ μεταμορφώθηκαν τὰ μάτια τῶν μαθητῶν Του πνευματικά, ὥστε νὰ μποροῦν νὰ δοῦν τὸ ἄκτιστο φῶς. Τὸ φῶς τὸ ὁποῖο θὰ φωτίζει τὴν ἀνέσπερη βασιλεία τοῦ Θεοῦ (Ἀποκ. κβ΄,5).
Ἡ ἑορτὴ τῆς Μεταμορφώσεως ἀπαντᾶ στὰ μεγάλα ἐρωτήματα τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως ποιός εἶναι ὁ προορισμός του, ποιός εἶναι ὁ στόχος τῆς ζωῆς του, ἄν ὑπάρχει ἄλλη ζωή, ἄν ἡ ζωὴ συνεχίζεται μετὰ τὸν θάνατο καὶ πώς θὰ εἶναι αὐτή. Μᾶς δείχνει ἐμφανῶς ὅτι ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» καὶ ὅτι ἔχει ἕναν οὐράνιο προορισμό. Ἔτσι, ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι μικρὸς καὶ ἀσήμαντος, δὲν εἶναι πρόσκαιρος κάτοικος τῆς γῆς, δὲν εἶναι μονάδα μετρήσεως, ὅπως τὸν θέλουν οἱ ἰσχυροὶ, ἀλλὰ καὶ ὅσοι βρίσκονται μακριὰ ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ,·εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, εἶναι αἰώνιος, ἀφοῦ διαθέτει ἀθάνατη ψυχὴ καὶ θὰ φανερωθεῖ ἔνδοξος μέσα στὴν κοινωνία τῶν Ἁγίων κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.
Ἡ θέωση δὲν πρέπει νὰ εἶναι πολυτέλεια γιὰ τὴ χριστιανικὴ ζωή, ἀλλὰ ὁ βαθύτερος σκοπός.

Αὐτὸν τὸν σκοπὸ καὶ τὸν στόχο τῆς Ἐκκλησίας τὸν βλέπουμε ἀνάγλυφα στὸ γεγονὸς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος. Ὁ Χριστὸς κατεβάζει τοὺς Μαθητὲς Του στὸν κόσμο, στὴν ἀνθρώπινη κοινωνία, μὲ τὸ Φῶς τοῦ Θαβὼρ στὴν καρδιά τους, μὲ τὴν ἐμπειρία καὶ τὴν βεβαιότητα τῆς θεώσεως. Καί, ἐνῶ πρὸ τοῦ Σταυροῦ οἱ Ἀπόστολοι εἶδαν αὐτὸ τὸ Φῶς γιὰ μιὰ στιγμὴ καὶ ἔπειτα καλύφθηκαν ὑπὸ τὴν νεφέλη γιὰ νὰ μυηθοῦν στὸ μυστήριο τοῦ Θεοῦ, τώρα, μετὰ τὸν Σταυρό, ζῶντας στὸν ἀγώνα τῆς προσευχῆς, ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ γίνει ὅλος φῶς, ὅλος ὀφθαλμός, ὅλος δόξα, ὅλος πρόσωπο ἐν Ἁγίω Πνεύματι. Αὐτὸ ἀκριβῶς κάνουν καὶ οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀφοῦ ἡ Ἐκκλησία ἔχει σὰν σκοπὸ νὰ μεταμορφώσει τὸν κόσμο, τὸν ἄνθρωπο, τὴν κοινωνία, νὰ ἀποκαταστήσει τὸν ἄνθρωπο σὲ φίλο Θεοῦ, δοξασμένο ἀπὸ τὸ Φῶς Του καὶ τὴν κοινωνία σὲ ἐκκλησία – χῶρο τῆς Θείας Βασιλείας.
Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ προτροπὴ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ εἶναι χαρακτηριστικὴ γιὰ τὸν καθένα μας, σήμερα ἰδιαιτέρως, στὴν ἐποχὴ αὐτὴ τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἀποστασίας: ἡ θεραπεία ἀπὸ τὰ πάθη, ὁ φωτισμὸς καὶ ἐν συνεχείᾳ ἡ θέα τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ προσωπικὴ Μεταμόρφωση τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας, ἀποτελεῖ τὸν προάγγελο καὶ τῆς δικῆς μας μεταμορφώσεως. Ὅλοι οἱ πιστοὶ τοῦ Χριστοῦ, θὰ μεταμορφωθοῦμε καὶ ἐμεῖς καὶ θὰ συνδοξασθοῦμε μὲ Αὐτόν. Τόσο μεγάλο εἶναι τὸ μέγεθος τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος τόσο πολὺ μᾶς ἀγαπᾶ, ὥστε θέλει νὰ μᾶς χαρίσει μέρος τῆς δικῆς Του δόξας!
Ζοῦμε σὲ ἕνα ἀπίστευτο ζόφο, στὰ πυκνὰ καὶ ἀδιαπέραστα σκοτάδια τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς φθορᾶς. Βιώνουμε ἴσως τὴν χειρότερη πνευματικὴ καὶ ἠθικὴ κατάπτωση ὅλων τῶν ἐποχῶν. Τὰ πνευματικὰ ὑποκατάστατα τοῦ ξεπεσμένου κόσμου καὶ οἱ λογῆς «πυγολαμπίδες» του δὲ μποροῦν νὰ μᾶς λύσουν τὰ ἄλυτα ὑπαρξιακά μας προβλήματα καὶ νὰ μᾶς φωτίσουν τὸ δρόμο τῆς ἀνοδικῆς πνευματικῆς μας πορείας.
Μόνο μιὰ ἐλπίδα ὑπάρχει: ὁ διαχρονικὸς Σωτήρας καὶ Λυτρωτὴς τοῦ κόσμου, ὁ ἔνσαρκος Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός. Αὐτὸς ποὺ νίκησε τὸν αἴτιο τῆς ἀνθρώπινης κακοδαιμονίας, τὸν διάβολο, καὶ μᾶς ἀπάλλαξε (ὅσοι τὸ θέλουμε) ἀπὸ τὴν φρικτή του δουλεία.
Τὸ γεγονὸς τῆς Θείας Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου πρέπει νὰ καταυγάζει τὴν ψυχή μας κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς μας. Εἶναι ἀνάγκη νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὁ φιλάνθρωπος Θεός μας, ἐξαιτίας τῆς ἄμετρης ἀγάπης Του γιὰ μᾶς, μᾶς δίνει τὸ ὕψιστο δικαίωμα νὰ μετέχουμε καὶ αὐτῆς τῆς ἴδιας τῆς δόξας Του, διότι ἐμεῖς οἱ πιστοὶ χριστιανοὶ δὲν εἴμαστε ὀπαδοὶ θρησκείας, ὅπως οἱ ὀπαδοὶ ἄλλων θρησκειῶν, ἀλλὰ υἱοθετημένα παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, μέτοχοι τῆς Θείας μακαριότητάς Του! Αὐτὴ τὴν μεγάλη τιμὴ δὲ θὰ τὴ συναντήσουμε σὲ καμιὰ ἄλλη πίστη. Γι’ αὐτὸ εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀπαγκιστρωθοῦμε ἀπὸ τὰ σκύβαλα τοῦ κόσμου (Φιλιπ. γ΄,8), νὰ παραδώσουμε τὸν ἑαυτό μας στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἔχουμε ὁδηγὸ στὴ ζωὴ μας τὸν αἰώνιο νόμο Του. Τότε τὸ ἄκτιστο θαβώρειο φῶς θὰ καταυγάζει πλέρια τὴν ψυχή μας, καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ἀκανθώδους ἐπὶ γῆς πορείας μας καὶ θὰ μᾶς ὁδηγεῖ ἀσφαλώς στὴν σωτηρία, στὴν αἰώνια ζωὴ καὶ στὴ θέωση!
Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει, παρὰ μόνον ἄν ὑπάρχει καὶ ὁ δικός μας πόθος καὶ ὁ δικός μας ἀγώνας καὶ ἡ ἀποδοχὴ τοῦ δικοῦ μας σταυροῦ. Αὐτὸς ποὺ θὰ ἀποδεχθεῖ νὰ συσταυρωθεῖ μὲ τὸν Χριστό, ἔχει καὶ τὴν ἐλπίδα νὰ μεθέξει τοῦ Θείου Φωτὸς τῆς Μεταμορφώσεως καὶ νὰ ἀρχίσει μέσα του λίγο-λίγο νὰ λάμπει αὐτὸ τὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ.

Ἐπιλογὴ καὶ ἐπιμέλεια κειμένου: Πρωτοπρ. Σάββας Γεωργιάδης
Αὔγουστος 2021