Πνευματικά Κείμενα

Ἐδῶ καὶ μερικὲς ἡμέρες ἡ Ἐκκλησία μᾶς προετοιμάζει, μετὰ τὴν Γέννηση τοῦ Κυρίου, γιὰ τὴν δεύτερη (τρίτη στὴν πραγματικότητα μετὰ καὶ τὴν περιτομὴ Αὐτοῦ) μεγάλη Δεσποτικὴ ἑορτή, τῶν Θεοφανείων, τῆς Βαπτίσεως τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ.
Ἡ μία, σημειώνουν οἱ ἅγιοι ὑμνογράφοι, παραπέμπει στὴν ἄλλη, μολονότι καὶ οἱ δύο ἑορτάζονταν ἀπὸ κοινοῦ στοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες, ὡς ἑορτὴ τῶν Ἐπιφανείων, τῆς Φανέρωσης τοῦ Θεοῦ στὸν κόσμο, κάτι ποὺ διακρίθηκε ἀπὸ τὸν τέταρτο μ.Χ. αἰώνα, γιὰ λόγους περισσότερο πρακτικοὺς παρὰ πίστεως. Τελικῶς ὅμως, καθιερώθηκε ὁ ξεχωριστὸς ἑορτασμός τους, ὁ ὁποῖος μολονότι ξεχωριστός, συνθεωρεῖται ἀπὸ τὴ λειτουργικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἡ ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας μας ἀδιάκοπα καὶ πολλαπλῶς τονίζει τὶς διαστάσεις αὐτὲς τῆς κάθαρσης τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν ἁμαρτία διὰ τῆς Βαπτίσεως τοῦ Κυρίου. Δὲν βαπτίστηκε ὁ Κύριος, διότι εἶχε ἀνάγκη Αὐτός τοῦ βαπτίσματος: ἀπόδειξη τὸ γεγονὸς ὅτι ἀμέσως βγῆκε ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη, ἐλλείψει ἁμαρτιῶν, τὴν ὥρα ποὺ οἱ ἄλλοι βαπτιζόμενοι παρέμεναν ἐξομολογούμενοι τὶς ἁμαρτίες τους.
Τὸ βάπτισμα, ὅπως εἴπαμε, ἦταν γιὰ ἐμᾶς τοὺς ἀνθρώπους. Εἰσερχόμενος στὸν Ἰορδάνη Αὐτὸς ποὺ σήκωνε τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων, βύθισε καὶ ἐξάλειψε τὶς ἁμαρτίες αὐτές, μὲ τὴν βάπτιση τοῦ Χριστοῦ ἁγιάστηκε ἡ φύση τῶν ὑδάτων καὶ τὸ ἀνθρώπινο γένος ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου καὶ τῆς ἁμαρτίας.

Κι ἐνῶ μὲ τὴν κατὰ σάρκα Γέννησή Του ἁγιάζεται ἡ γῆ, τώρα, διὰ τοῦ Θείου Βαπτίσματος, εὐλογεῖται ἡ φύση τῶν ὑδάτων καὶ ὅλο τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων ἐπανέρχεται στὴν πρότερη εὐγένεια. Καὶ δὲν περιμένει ὁ Χριστὸς νὰ τὸν πλησιάσει πρῶτος ὁ ἄνθρωπος, ἀλλὰ ὁ Ἴδιος ἔρχεται σὲ ἐμᾶς, ἐνδεδυμένος τὸ ἀνθρώπινο φύραμα καὶ μὲ τὴν κατὰ σάρκα οἰκονομία Του, καθαρίζει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὶς πληγὲς τῆς ἁμαρτίας, τὸν ἀποπλένει στὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνου χαρίζοντάς του τὸ σωτήριο Βάπτισμα, τὸν ἐνδύει μὲ ἔνδυμα γάμου καὶ τὸν εἰσάγει στὴν χαρὰ τῆς Βασιλείας Του. Γι’ αὐτὸ καὶ κατὰ τὴν τελετὴ τοῦ βαπτίσματος, οἱ νεοφώτιστοι φοροῦν λευκὰ ἐνδύματα, κάτι ποὺ δυστυχῶς τείνει νὰ ἐκλείψει σήμερα, γιὰ νὰ φανερώνεται καὶ αἰσθητὰ ἡ καθαρότητα ποὺ ἀποκτᾶ ὁ ἄνθρωπος δι’ ὕδατος καὶ πνεύματος. «Κοίτα ποιότητα ἐνδύματος» θὰ προτρέψει τοὺς νεοφωτίστους ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. «Εἶδες λαμπρότητα ποὺ δὲν ἐξαλείφεται μὲ τὸν χρόνο, οὔτε ἀμαυρώνεται ἀπὸ τὴν παλαιότητα; Εἶδες ὀμορφιὰ ἀσύγκριτη; Ἄς φροντίζουμε νὰ διατηροῦμε ἀκμαία αὐτὴν τὴν ὡραιότητα», μὲ ἀδιάκοπη προσευχὴ καὶ ἄφθονη ἐλεημοσύνη ποὺ εἶναι τὸ ἀποκορύφωμα ὅλων τῶν ἀγαθῶν. Ἔτσι, ὁ Χριστὸς προκειμένου νὰ ἐκπληρώσει ὅσα ὅρισε γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, λαμβάνει λειτουργοὺς τοῦ Μυστηρίου «ἐκ τῶν Ἀγγέλων τὸν Γαβριήλ, ἐκ τῶν ἀνθρώπων τὴν Παρθένον, ἐκ τῶν οὐρανῶν τὸν Ἀστέρα καὶ ἐκ τῶν ὑδάτων τὸν Ἰορδάνην» καὶ ἐξαλείφει τὸ ἀνόμημα καὶ τὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου.
«Εἴδομεν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ἐλάβομεν Πνεῦμα ἐπουράνιον, εὔρομεν πίστιν ἀληθῆ», ὁμολογοῦμε κάθε φορὰ μέσα στὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Γιατί ὅμως ἡ ἀνθρωπότητα, 2000 χρόνια μετὰ τὸν ἐρχομὸ τοῦ ἀληθινοῦ φωτὸς στὸν κόσμο, βυθίζεται καὶ πάλι στὸ σκότος; Γιατὶ ἔχουμε τὴν παρουσία τῶν πολέμων, τὰ ἀδιέξοδα, τὴν ἐκμετάλλευση τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν καταστροφὴ τοῦ περιβάλλοντος; Εἶναι κάποια ἐρωτηματικὰ ποὺ θὰ πρέπει ἰδιαιτέρως νὰ μᾶς προβληματίσουν σήμερα στὴν ἑορτὴ τῶν Φώτων.
Αὐτὸ συμβαίνει γιατὶ ἁπλούστατα ὅλοι μας εἴμαστε θαμπωμένοι ἀπὸ τὰ φῶτα τῆς εὐδαιμονίας, ἐγκαταλείψαμε τὸ Ἀληθινὸ Φῶς ποὺ εἶναι ὁ Χριστός καὶ ἐγκλωβιστήκαμε μέσα στὴν χώρα καὶ τὴν σκιὰ τοῦ θανάτου. Κι ἐνῶ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, τὸ Ἀληθινὸ Φῶς, προσφέρεται δωρεάν, ἐμεῖς ἐκποιοῦμε «ἀντὶ πινακίου φακῆς» τὴν Παράδοσή μας, τὸν ὀρθόδοξο τρόπο ζωῆς μας, ὥστε νὰ ἐξαγοράσουμε μίαν ἄλλη βιωτὴ πέρα ἀπὸ ἐκείνη ποὺ μᾶς κληρονόμησαν οἱ Ἅγιοι τῆς Πίστεώς μας κι ἔτσι, κινδυνεύουμε νὰ βυθιστοῦμε σὲ μεγαλύτερο σκοτάδι. Αὐτὸ τὸ Φῶς εὔχομαι νὰ ἀποκτήσουμε ὅλοι ἀπὸ τὸν βαπτισθέντα Κύριο. Αὐτὸ τὸ Φῶς νὰ μᾶς συνοδεύει στὴν καινούρια χρονιὰ καὶ νὰ εἶναι ὁ μόνιμος συνοδοιπόρος μας στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Ἐπιλογὴ καὶ ἐπιμέλεια κειμένου: Πρωτοπρ. Σάββας Γεωργιάδης
Ἰανουάριος 2022