Πνευματικά Κείμενα

Τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη» ἀκούγεται ὅλες τὶς Κυριακές, ἀλλὰ καὶ ὅλες τὶς ἡμέρες μέχρι τῆς Ἀναλήψεως. Τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη» εἶναι ὁ γλυκύτερος χαιρετισμός, χαιρετισμὸς ποὺ μεταφέρει ἀπὸ στόμα σὲ στόμα, ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεά, τὸ μέγα μήνυμα, τὴν πιὸ χαρμόσυνη εἴδηση, ὅτι ὁ Κύριος νίκησε τὸ θάνατο. Χιλιάδες φορὲς – ἀμέτρητες ἀκούστηκε, καὶ ἀκούγεται, καὶ θὰ ἐξακολουθήσει ν’ ἀκούγεται στὸ «Χριστὸς Ἀνέστη».

   Οἱ Ἅγιοι Ἰωσὴφ καὶ Νικόδημος, ὑπῆρξαν μάρτυρες τῆς ταφῆς τοῦ Κυρίου καὶ ὅλων τῶν γεγονότων ποὺ τὴν πλαισίωναν. Οἱ Μυροφόρες γυναῖκες κατέθεσαν τὴ δική τους ἰσχυρὴ μαρτυρία γιὰ τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως. Ἡ παράθεση μαρτύρων ἐνέχει τεράστια σημασία γιὰ τὴν Ἐκκλησία, ἀφοῦ δίνεται μὲ τὸν πιὸ αὐθεντικὸ τρόπο τὸ μήνυμα ὅτι ἡ ἀλήθειά της δὲν εἶναι μιὰ μετέωρη καὶ ξεκάρφωτη διδασκαλία, ἀλλὰ στηρίζεται σὲ γεγονότα ποὺ διαδραματίστηκαν μέσα στὴν ἱστορία καὶ ἀφοροῦν μιὰ πραγματικότητα ζωῆς, ποὺ τὴν χαρακτηρίζει ἡ ἀψευδὴς μαρτυρία. Ἀπὸ τὴν γραφίδα τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου ἐξυφαίνονται μὲ πολὺ γλαφυρὸ τρόπο τὰ γεγονότα ποὺ ἀφοροῦν τὴν μαρτυρία περὶ τοῦ Πάθους καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου.

Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ ἡ Ἐκκλησία προβάλλει τὸ παράδειγμά τους. Στὰ πρόσωπα τοῦ Ἁγίου Ἰωσήφ καὶ τοῦ Ἁγίου Νικόδημου, σηματοδοτήθηκε ἡ μεγάλη ὑπέρβαση. Ἡ πίστη τους στὸν Χριστὸ δὲν περιοριζόταν σὲ μιὰ στεῖρα ἐγκεφαλικὴ προσέγγιση, ἀλλὰ ἔβγαινε ἐκ βάθους καρδίας. Ὁδηγήθηκαν σὲ μιὰ προσωπικὴ θυσία, γιατὶ ἔνιωθαν ὅτι ἔτσι ἐκπλήρωναν στὸ ἐλάχιστο τὸ χρέος τους πρὸς τὸν ἀγαπημένο τους Διδάσκαλο. Τὸ κατόρθωμά τους καταξιώνεται ἀκόμα πιὸ πολύ, ἄν ἀναλογιστοῦμε, ὅτι στοὺς ὑπόλοιπους μαθητὲς «ἐπέπεσε δειλία θανάτου» καὶ διασκορπίσθηκαν στὴ Γαλιλαία. Γι’ αὐτό, ὁ Ἅγιος Ἰωσὴφ καὶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος, ἀποτελοῦν αἰώνια πρότυπά μας, ἀφοῦ ἀνταποκρίθηκαν χωρὶς ἀναστολὲς στὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ἔσπασαν τὰ ὅποια φράγματα ἐγωιστικῆς αὐτάρκειας καὶ ἔδωσαν ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ ἰσχυρὰ καὶ διαχρονικὰ μηνύματα.

   Ὅπως, οἱ Ἅγιοι Ἰωςὴφ καὶ Νικόδημος, ἔτσι καὶ οἱ μυροφόρες γυναῖκες εἶχαν ἀγαπήσει μὲ ὅλη τὴν καρδιά τους τὸν Διδάσκαλο Χριστό. Γι’ αὐτές, ὁ Χριστὸς, παρόλο ποὺ πέθανε στὸν Σταυρό, ἐξακολουθοῦσε πάντα νὰ εἶναι ζωντανὴ πραγματικότητα. Ἡ πίστη τους αὐτὴ κατέστη ἡ κινητήρια δύναμη γιὰ νὰ σπεύσουν στὸ μνημεῖο τοῦ Ἰησοῦ. Θέλουν νὰ τοῦ δείξουν τὴν ἀγάπη τους. Γι’ αὐτὸ μετέβησαν «ἴνα ἀλείψωσιν τὸ Σῶμα Του». Αὐτὴ ἡ ὁλοκληρωτικὴ παράδοσή τους στὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἀποτελεῖ τὴν πιὸ ἀποφασιστικὴ κίνηση γιὰ τὴν ἔξοδο ἀπὸ τὸν ἐγκλεισμὸ στὸν ἐγωισμὸ καὶ τὴν ἀνύψωση στὸν χῶρο τῆς Θείας Θαυματουργίας. Εἶναι, ἐδῶ ἀκριβῶς, ποὺ οἱ μυροφόρες γυναῖκες μᾶς δείχνουν τὴν ὁδὸ τῆς ὑπέρβασης. Ἑστιάζεται στὸ ἄνοιγμα τοῦ «ἐγὼ» πρὸς τὸ «ἐσὺ» γιὰ ν’ ἀποτελέσουμε τὸ «ἐμεῖς» σὲ μιὰ κοινωνία ἀγάπης, ὅπως αὐτὴ ἀναδύεται στὰ πλαίσια τοῦ χώρου καὶ τοῦ χρόνου τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἀποτελεῖ τὸν κινητήριο μοχλὸ γιὰ τὴν ἀνάδειξη τοῦ ἀνθρώπου ὡς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν ἀτίμητη ἀξία της.

Ἀλλὰ, γιατί τὸ μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως τὸ ἄκουσαν πρῶτες ἀπ΄ ὅλους οἱ μυροφόρες; Γιατί ἡ πρώτη ἐμφάνισης τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου νὰ γίνει σ’ αὐτές; Μήπως, ὁ Χριστὸς στὴν περίπτωση αὐτὴ ἐνήργησε μεροληπτικῶς; Ἄκουσαν πρῶτες οἱ μυροφόρες γυναῖκες τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη», διότι τοὺς ἄξιζε πράγματι νὰ τὸ ἀκούσουν. Καὶ τοὺς ἄξιζε, διότι αὐτὲς ἔδειξαν ἀρετὲς, ποὺ δὲν ἔδειξαν οὔτε οἱ μαθηταὶ τοῦ Κυρίου. Ποιές ἀρετὲς ἔδειξαν; Ἀπὸ τὴν πρώτη μέρα ποὺ γνώρισαν τὸν Κύριο στὴ Γαλιλαία, ἔγιναν πιστὲς μαθήτριές Του, Τὸν ἀκολουθοῦσαν καὶ δαπανοῦσαν ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντά τους γιὰ τὴ συντήρηση Ἐκείνου, καθὼς καὶ τοῦ ὁμίλου τῶν μαθητῶν Του, «ὅτε ἣν ἐν τῇ Γαλιλαία, ἠκολούθουν αὐτῶ» (Μάρκ. ιε΄ 41) «διηκόνουν αὐτῷ ἐκ τῶν ὑπαρχόντων αὐταῖς» (Λουκ. η΄ 3). Καὶ μόνο τότε;
Τὴν ὥρα τῆς θυσίας Του, ἐνῶ ὅλοι εἶχαν ἐγκαταλείψει τὸν Κύριο, ἐνῶ ὁ μὲν Ἰούδας Τὸν πρόδωσε γιὰ τριάκοντα ἀργύρια, ἐνῶ ὁ Πέτρος Τὸν ἀρνήθηκε ἐμπρὸς σὲ μία ὑπηρέτρια καὶ μάλιστα μὲ ὅρκο, μέσα στὴ γενικὴ αὐτὴ ἐγκατάλειψη, οἱ μυροφόρες ἔμειναν πιστὲς καὶ ἀφοσιωμένες στὸν Κύριο. Ἔμειναν κοντὰ στὸν Διδάσκαλο, ζῶντας τὸ δράμα ἀπὸ ἀπόσταση, τόση ὅση τοὺς ἐπέτρεπαν οἱ συνθῆκες. Οὔτε ἕνα λεπτὸ δὲν ἀποχωρίσθηκαν ἀπὸ Αὐτόν. Αὐτὲς, λοιπόν, τὶς ἔνθεες καὶ μακάριες γυναῖκες, ἂς μιμηθοῦμε κι ἐμεῖς μὲ ζέση, καὶ τὸ παράδειγμα τῶν Μυροφόρων νὰ μᾶς ἐπηρεάσῃ καὶ νὰ καλλιεργηθῇ μέσα στὴν ψυχή μας αὐτὴ ἡ ἀγάπη ἡ ὁλοκληρωτική, ἡ σταθερὴ καὶ μόνιμη ἀφοσίωση τῆς ὑπάρξεώς μας πρὸς τὸν Κύριον.

Ἐπιλογὴ καὶ ἐπιμέλεια κειμένου: Πρωτοπρ. Σάββας Γεωργιάδης
Μάϊος 2022