Πνευματικά Κείμενα

Ἡ ἔνδοξη Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ποὺ περιγράφεται κυρίως ἀπὸ τὸν Εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ, τὸν θεολόγο τῆς Ἀναλήψεως, ἀποτελεῖ τὸ τέλος τῆς ἐνσάρκου Οἰκονομίας καὶ τὴν ἀρχὴ τῆς ἐπουράνιας δοξασμένης Βασιλεία Του, ἀφοῦ πλέον βρίσκεται συγκάθεδρος καὶ συνδοξασμένος μὲ τὸν Οὐράνιο Πατέρα Του.
Οἱ Ἅγιοι Πατέρες καὶ οἱ ὑμνογράφοι ἐπισημαίνουν προρρήσεις καὶ γεγονότα στὴν Π. Διαθήκη, προτυπώσεις τῆς Ἀναλήψεως. Ὁ προφήτης Ἠλίας ἀναλήφθηκε μὲ πύρινο ἅρμα, ἐνῶ τὸν Ἰησοῦ «νεφέλη ἀνέλαβε», γιὰ νὰ δειχθῇ ἡ ὁμοτιμία μὲ τὸν Πατέρα.

Ἡ ἀνάληψη τοῦ προφήτου Ἠλιού διαφέρει κατὰ πολὺ ἀπὸ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ, διότι «ὁ προφήτης Ἠλίας, ὅταν ἀνέβηκε στὸν οὐρανό, ἄφησε στὸν Ἐλισσαῖο τὴν μηλωτή του. Ὁ Ἰησοῦς, ὅταν ἀναλήφθηκε, ἄφησε στοὺς Μαθητές Του τὴν ὑπόσχεση τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Τὸ νόημα τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου εἶναι ἐπιβεβαίωσις τῆς ὑπερβολικῆς τιμῆς τῆς ἤδη θεωθείσης ἀνθρωπίνης φύσεως μὲ τὴν ἐνθρόνισή της στὰ δεξιὰ τοῦ Πατρός. Τὸ δεξιὸν δηλώνει σχέση ἰσότητος καὶ μεγάλης τιμὴ πρὸς τὸν Υἱόν.

Ὡς Θεὸς ὁμοούσιος, ὁ Υἱὸς ποτὲ δὲν ἀποχωρίστηκε ἀπὸ τὸν Πατέρα. Κατέβηκε μὲν κατὰ τὴν Θεότητα, συγκαταβατικῶς, ἀνέβηκε δὲ καὶ σωματικῶς, ἐνῶ εἶναι Ἕνας καὶ ὁ Αὐτὸς καὶ Θεὸς καὶ ἄνθρωπος. Δὲν ὑψώνεται ὁ Ὕψιστος, ἀλλὰ ἡ σάρκα τοῦ Ὑψίστου· δὲν δοξάζεται ὁ Κύριος τῆς δόξης. ἀλλὰ ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Κυρίου τῆς δόξης.
Τώρα τὸ ἀναληφθὲν Σῶμα Του συνεδρεύει μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, γεγονὸς ποὺ ἀποτελεῖ τὴν ὕψιστη δόξα καὶ τιμὴ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως. Προσκυνεῖται ἡ φύση μας ἀπὸ ὅλες τὶς Ἀγγελικὲς Δυνάμεις. Ἀνέβηκε ψηλότερα ἀπὸ τὰ Σεραφεὶμ καὶ δὲν στάθηκε, μέχρι ποὺ ἔφθασε στὸν Θρόνο τοῦ Θεοῦ. Ἀνέβηκε, λοιπόν, τὸ θεωμένο φύραμά μας πάνω ἀπὸ τοὺς Ἀγγέλους. Στὴν Ἀνάληψη εἶδαν οἱ Ἀρχάγγελοι τὸν ἄνθρωπο νὰ λάμπῃ κοντὰ στὸν Θρόνο τοῦ Θεοῦ, ν’ ἀστράφτη ἀπὸ ἀθάνατη δόξα καὶ ὀμορφιά.

Τὴν ἀνθρώπινη φύση ποὺ προσέλαβε στὴν ὑπόστασή Του ὁ Θεὸς Λόγος, αὐτὴν ἀνέστησε καὶ τὴν ἀνέβασε στὸν οὐρανό. Πρόσφερε Τὸν Ἑαυτό Του-τὸ σῶμα Του (τὸν νέο Ἀδάμ), τὴν ἐκλεκτὴ ἀπαρχὴ τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, γιατὶ ἦταν ἀπαλλαγμένος ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Μὲ τὴν ἐκλεκτὴ προσφορὰ τοῦ Σώματός Του εὐλογήθηκε τὸ ἀνθρώπινο γένος. Ὁ Χριστὸς ἀνέβηκε στὸν οὐρανό, ὄχι γιὰ νὰ παρουσιάσῃ τὸν Ἑαυτό Του -γιατὶ ὡς Θεὸς βρίσκεται πάντοτε μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα- ἀλλὰ γιὰ νὰ παρουσιάσῃ ἐμᾶς, μέσῳ τοῦ Ἑαυτοῦ Του. Ἑπομένως, ἐν Χριστῷ κερδίζομε τὸ νὰ στραφῇ πρὸς ἐμᾶς τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ καὶ ὡς ἁγιασμένους, μᾶς ἀξιώνει ὁ Θεὸς τῆς ἐποπτείας Του.

Στὸ γεγονὸς τῆς Ἀναλήψεως φανερώνεται τὸ ἱερατικὸ ἀξίωμα τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ ὡς Ἀρχιερεὺς προσέφερε θυσία ὑπὲρ ἁμαρτιῶν. Κάθεται στὸν πατρικὸ Θρόνο, φέρνοντας μαζί Του καὶ τὴν ἀνθρώπινη φύση ἄφθαρτη καὶ δοξασμένη. Ὁ Χριστὸς στοὺς μὲν ἀνθρώπους μὲ τὴν σάρκωσή Του ἔκανε φανερὸ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, στὸν δὲ Πατέρα καὶ στὸ Ἅγιο Πνεῦμα ὁδηγεῖ συμφιλιωμένους μαζί Του τοὺς ἀνθρώπους, ὑπὲρ τῶν ὁποίων καὶ γιὰ τοὺς ὁποίους ἀτρέπτως ἔγινε ἄνθρωπος. Ὁ καθένας μας εἶναι σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ ὁ καθένας μας εἶναι ἕνα μέρος ἀπὸ τὴν σάρκα Του. Μὲ τὸ σῶμα ποὺ πῆρε, μὲ τὴν Θεῖα Ἐνανθρώπιση, γίναμε συγγενεῖς Του.
Ὁ Υἱὸς ἔγινε μεσίτης τοῦ ἁμαρτήσαντος ἀνθρωπίνου γένους πρὸς τὸν Θεό. Συμφιλίωσε τὰ δύο μέρη, τὰ «διεστῶτα» ἐξαφάνισε τὴν ἔχθρα. Μὲ τὴν προσφορὰ τοῦ Σώματός Του καὶ τοῦ Αἵματός Του γίνεται ἡ πλήρης καταλλαγὴ καὶ συμφιλίωση.
Τὸ ἀπολυτρωτικὸ ἔργο τοῦ Σωτῆρος δὲν τελειώνει μὲ τὴν Ἀνάληψη. Αὐτὴ προετοιμάζει καὶ παραπέμπει στὴν Πεντηκοστή, διότι πρὶν Ἀναληφθῆ ὁ Κύριος εἶπε στοὺς μαθητές Του νὰ περιμένουν τὴν ἐπαγγελία τοῦ Πατρός, δηλαδὴ τὴν ἀποστολὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μὲ τὸ ὁποῖο θὰ λάβουν δύναμη.
Κράτησε ὁ οὐρανὸς τὸ Ἅγιο Σῶμα, δέχθηκε ἡ γῆ, ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. «Ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν».
Ὁ Χριστὸς εἶχε πεῖ στὸν Πατέρα Του ὅτι τὸ ἔργο ποὺ Τοῦ ἀνέθεσε τὸ τελείωσε. Ἐκπλήρωσε τὴν ὑπὲρ ἡμῶν Οἰκονομίαν, ἕνωσε τὰ διεστῶτα, τὰ ἐπὶ γῆς καὶ τὰ ἐν τοῖς οὐρανίοις. Καὶ ἄν καὶ Ἀναλήφθηκε, παραμένει ἀχώριστος μαζί μας. «Ὁ ἄνω τῷ Πατρὶ συγκαθήμενος καὶ ὧδε ἡμῖν ἀοράτως συνὼν».
Ἡ Ἀνάληψη ἀποτελεῖ προοίμιο καὶ τῆς Δευτέρας Παρουσίας. Ὑπάρχει ἄρρηκτη σχέση καὶ ἐσωτερικὴ συγγένεια τῶν δύο γεγονότων. Τὰ λόγια τῶν Ἀγγέλων: «Ὁ Ἰησοῦς, Αὐτὸς ποὺ Ἀναλήφθηκε στὸν οὐρανό καὶ Τὸν εἴδατε καθήμενο ἐπάνω σὲ «νεφέλη», θὰ ἔλθῃ κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο, μὲ τὸ Σῶμα Του δηλαδή, νὰ κρίνῃ τὸν κόσμο.

Ἐπιλογὴ καὶ ἐπιμέλεια κειμένου: Πρωτοπρ. Γεώργιος Καλαντζῆς
Ἰούνιος 2022