Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι οἱ δύο σημαντικότερες ἐθνικὲς γιορτὲς τοῦ ἔθνους μας ἔχουν τὸ ἰδιαίτερο χαρακτηριστικὸ νὰ συνεορτάζονται μέ μία γιορτὴ τῆς Παναγίας. Τὴν 25η Μαρτίου γιορτάζουμε τὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου καὶ τὴν 28η Ὀκτωβρίου τὴν Ἁγία Σκέπη τῆς Θεοτόκου.

Τὴν 1η Ὀκτωβρίου, ἐπὶ ἐποχῆς Λέοντος τοῦ Μεγάλου, ἐνῷ γινότανε ἀγρυπνία στὸ ναὸ τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν, ὁ ὅσιος Ἀνδρέας μαζὺ μὲ τὸν μαθητή του Ἐπιφάνιο, ποὺ ἔγινε ἀργότερα Πατριάρχης Κων/πόλεως (520-536 μ.Χ.), εἶδαν τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο ὀφθαλμοφανῶς νὰ μπαίνει ἀπὸ τὴν κεντρικὴ πύλη τοῦ ναοῦ συνοδευόμενη ἀπὸ τὸν Ἅγ.Ἰωάννη τὸν Πρόδρομον καὶ τὸν Ἅγ.Ἰωάννη τὸν Θεολόγον καὶ πλῆθος ἀγγέλων.Εἰσῆλθε στὸ ἱερό, ὅπου φυλασσόταν τὸ μαφόριό της, καὶ βγαίνοντας στὴν ὡραία πύλη τὸ ἅπλωσε πάνω ἀπὸ τοὺς πιστοὺς, πάνω ἀπὸ ὅλη τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ πάνω ἀπὸ ὅλη τὴν οἰκουμένη.

Αὐτὸ εἶναι τὸ γεγονὸς τὸ ὁποῖο στάθηκε ἀφορμὴ ἡ Ἐκκλησία μας νὰ καθιερώσει τὴν γιορτὴ τῆς ἁγίας Σκέπης τὴν 1η Ὀκτωβρίου, δηλαδὴ τὴ γιορτὴ πρὸς τιμὴν τῆς Παναγίας, ἡ ὁποία σκέπει καὶ προστατεύει τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ.

Ἡ ἐποποιΐα τοῦ 1940 ἀποτελεῖ ἕνα θαῦμα, εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ θαύματα στὴν ἱστορία μας, ὅταν τὸ δίκαιο καὶ ἡ ἀνθρώπινη προσπάθεια συνεργάζονται μὲ τὴ θεϊκὴ χάρη.

Ὁ βίος τοῦ Ἁγίου Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου καὶ ἡ διδασκαλία του, ποὺ τὰ γνωρίσαμε ἀπὸ τὸν βιογράφο του Γέροντα Σωφρόνιο τοῦ Ἔσσεξ, χαρακτηρίζονται ἀπό ἀγωνιστικότητα, ταπείνωση καὶ πόθο - δίψα γιὰ τὸν Θεὸν καὶ ἀγάπη καὶ ἔγνοια γιὰ ὅλους τοὺς λαοὺς καὶ τοὺς ἀνθρώπους, ἐξ οὗ καὶ χαρακτηρίζεται «παγκόσμιος Ἅγιος».

Σὲ μία προσευχὴ του, ποὺ ὁμοιάζει μὲ παγκόσμιο διάγγελμα, διαβάζουμε:

Ἡ ψυχὴ ζῇ ἐπὶ μακρὸν ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἀγαπᾷ τὰ γήινα κάλλη, ἀλλ’ ἔζησα πολὺν καιρὸν ἐπὶ τῆς γῆς καὶ πολλὰ ἤκουσα καὶ εἶδον.
Ἡ ψυχή μου πλήττει ἐπὶ τῆς γῆς καὶ σβεννύει τὴν μνήμην αὐτῆς. Ὅταν ἡ ψυχὴ ἴδῃ τὸν Κύριον, πόσον εἶναι πρᾶος καὶ ταπεινός, τότε ταπεινοῦται ἕως τέλους, καὶ οὐδὲν ποθεῖ τοσοῦτον, ὅσον τὴν ταπείνωσιν τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ὅσον καὶ ἂν ἔζη ἡ ψυχὴ ἐπὶ τῆς γῆς, πάντοτε θὰ ἐπόθει καὶ θὰ ἐζήτει αὐτὴν τὴν ἀκατάληπτον ταπείνωσιν τοῦ Χριστοῦ, τῆς ὁποίας εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐπιλησθῇ.

Ὤ, ἡ κατὰ Χριστὸν ταπείνωσις! Ὀπόσον γλυκεία καὶ εὐχάριστος εἶναι!

Ὁ Ἰούλιος εἶναι ὁ μήνας μὲ τὶς πολλὲς ἑορτὲς τῶν Ἁγίων καὶ, ὅπως γράφει καὶ ὁ π. Ἀθανάσιος Γιέφτιτς, οἱ ἅγιοι εἶναι ἡ φανέρωσις τοῦ αὐθεντικοῦ ἀνθρώπου καὶ ἡ ἐνσάρκωσις τοῦ ἀληθινοῦ ἐπαναστάτη, ποὺ δύναται νὰ συμβάλλει ἀνέμακτα στὴν οὐσιαστικὴ ἀλλαγὴ τοῦ κόσμου.
Ὁ Θεὸς ποὺ εἶναι ἡ Ἀγάπη δημιούργησε τὸν κόσμο ὁλόκληρο ἀπὸ ἐλευθερία καὶ ἀγάπη καὶ ἰδιαιτέρως τὸν ἄνθρωπο «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν»· καὶ ναὶ μὲν εἶναι ἕνα μηδὲν μπροστὰ στὸ Θεὸ ὁ ἄνθρωπος, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ μηδέν, τὸ τίποτα, ὑπάρχει, εἶναι πραγματικό, καὶ εἶναι ὁ φίλος, πλασμένος νὰ εἶναι ὁ διπλανός τοῦ Θεοῦ καὶ προορισμένος νὰ γίνει ἅγιος μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν προσωπική του ἐπιλογή. Ὁ Προφήτης Ἠσαΐας λέει, ὅτι ὁ Θεὸς ἔχει δημιουργήσει τὸν ἄνθρωπο νὰ εἶναι ὁ δεύτερος.

Αὐτὴ ἡ ἐλευθερία, ὡς δυνατότητα ἐκλογῆς τοῦ «δεύτερου», εἶναι ἡ μία πλευρὰ τῆς ἐλευθερίας, καὶ δὲν καταργεῖται ποτέ. Ἐὰν νομίζουμε ὅτι οἱ Ἅγιοι, στὴν ἱστορική τους ζωή, δὲν μποροῦν νὰ ἁμαρτήσουν καὶ νὰ ἀποσπασθοῦν ἀπὸ τὸν Θεό, τότε δὲν καταλαβαίνουμε οὔτε τοὺς Ἁγίους, οὔτε τὸν Θεό. Καὶ στὴν αἰώνια ζωή τους δὲν καταργεῖται ἡ ἐλευθερία τους, ἀλλ’ ἑνώνεται αὐτοπροαίρετα μὲ τὴ Θεία ἐλευθερία ποὺ εἶναι καὶ Ἀγάπη. Ἐξ ἀντιθέτου, καταλαβαίνουμε πόσο ἐπειράζοντο οἱ Ἅγιοι, ἀκριβῶς γιὰ νὰ δοκιμαστεῖ ἡ ἐλευθερία τους ἔναντι τοῦ ἐαυτοῦ τους: πόσο θέλουν τὸν Θεὸ ἢ ὄχι;
Ἄς μὴν εἶναι ἡ κόλαση καμμιὰ τιμωρία, οὔτε φοῦρνοι, οὔτε καζάνια, οὔτε τύψεις τῆς συνειδήσεως. Ἂν φαντασθοῦμε ὅτι ἀγαποῦμε, ἂν ὄχι τὸν Θεό - τὸν Χριστό, ἀλλὰ ἔστω ἕναν ἄνθρωπο, ἀνεπιφύλακτα, ἀνιδιοτελῶς, καὶ μᾶς φεύγει, τὸν χάνουμε, εἴτε μὲ θάνατο εἴτε ἀλλιῶς, τραντάζονται τὰ θεμέλια τῆς ὑπάρξεως καὶ ἀντιλαμβανόμεθα τὴν ἄβυσσο κάτω ἀπὸ τὰ πόδια μας, καὶ ὅτι δὲν χρειάζεται ἄλλη τιμωρία. Αὐτὴ ἡ ἐμπειρία δὲν ἐκφράζεται. Εἶναι ἐμπειρία πραγματικῆς κολάσεως. Ἂν κανεὶς καταλάβει τί σημαίνει νὰ χάσεις τὸν Θεό, καὶ τὸν συγκεκριμένο Θεὸ ποὺ ἔχουμε γνωρίσει, τὸν Χριστό, τότε δὲν θὰ μιλήσει μόνο γιὰ ἀπώλεια παραδείσου, ἀλλά θά κατανοήσει καί τό φοβερό προνόμιον τῆς ἐκλογῆς ἀλλά καί τὸ ἑνιαῖο ἀγάπης καὶ ἐλευθερίας καί τὸ θετικό τῆς ἐλευθερίας ὡς ἀγάπης καὶ ὄχι μόνο ὡς ἐκλογῆς. Ἂν δεῖτε ἁπλὲς ψυχὲς πόσο εἶναι ἑνιαῖες, καὶ πόσο ἑνιαῖα ζοῦν καὶ ἑνιαῖα ἀγαποῦν, θὰ τὰ καταλάβετε ὅλα αὐτά.