Πνευματικά Κείμενα

Είθε η ανάγνωση και ο στοχασμός επάνω στα κείμενα αυτά, να είναι αφορμή προσευχής και αναφοράς στον Κύριό μας Ιησού Χριστό και τον προστάτη μας Άγιο Γεράσιμο

Ἡ ἁγία ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς εἶναι ἕνας ξεχωριστὸς σταθμὸς στὸν κύκλο τοῦ ἑνιαυτοῦ γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας. Αὐτὴ μαζὶ μὲ τὸ Πάσχα ἀποτελοῦν τὶς ἀρχαιότερες ἑορτές, οἱ ὁποίες ἀνάγονται ὡς τοὺς ἀποστολικοὺς χρόνους. Ἡ μεγάλη αὐτὴ ἑορτὴ προβάλλει ὡς ἀνακεφαλαίωση τοῦ λυτρωτικοῦ ἐπὶ τῆς γῆς ἔργου τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ καὶ ὡς νέα δυναμικὴ ἀφετηρία τῆς ὑλοποιήσεως καὶ ὁλοκληρώσεως τοῦ θείου σχεδίου γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους καὶ ὁλοκλήρου τῆς δημιουργίας.

Ὁ Θεὸς Παράκλητος εἶναι πιὰ ὁ κύριος τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ ἐκείνη τὴν εὐλογημένη ἡμέρα καὶ ὁδηγεῖ τὸ σωτήριο σκάφος ἀσφαλῶς στὴ σωστικὴ του πλεύση. Αὐτὸς δίνει ζωὴ στοὺς πιστοὺς καὶ δύναμη νὰ πορεύονται πρὸς τὴ σωτηρία. «῞Οσοι γὰρ Πνεύματι Θεοῦ ἄγονται, οὗτοί εἰσιν υἱοὶ Θεοῦ» (Ρωμ. 8, 14), τονίζει ὁ ἀπόστολος Παύλος.

Τὸ μέγα καὶ θαυμαστὸ γεγονὸς τῆς καθόδου τοῦ Παναγίου Πνεύματος εἶναι μιὰ ἀπὸ τὶς σπάνιες θεοφάνιες τῆς ἱστορίας. Ὁ Θεὸς Παράκλητος, ὑπὸ ὁρατὴ μορφὴ «γλωσσῶν ὡσεὶ πυρός», κατήλθε στὴ γῆ, γιὰ νὰ ἀποτελειώσει τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας μας, ὡς συνεχιστὴς τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ. Δὲν θὰ μποροῦσε ἄλλωστε νὰ μὴν εἶναι θαυμαστὴ ἡ χαρμόσυνη κάθοδός Του. Ἔπρεπε οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι νὰ νοιώσουν αὐτὴ τὴν πρωτόγνωρη ἐμπειρία, προκειμένου ὁλόκληρη ἡ ψυχοσωματικὴ τους ὑπόσταση νὰ πλημμυρίσει ἀπὸ τὴν Θεία ἐνέργεια, ὥστε νὰ μὴν μείνει σ’ αὐτοὺς ἡ παραμικρὴ ἀμφιβολία ὅτι ἡ ἀποστολὴ τους ἧταν θεόσταλτη.

Ακολουθία της γονυκλισίας την Κυριακή της Πεντηκοστής

ΙΕΡΕΥΣ: Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, πάντοτε, νῦν, καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἡ ἀκολουθία τῆς Θείας Μεταλήψεως, τήν ὁποίαν πρέπει νά διαβάζουμε πρό τῆς Θείας Κοινωνίας μετά προσοχῆς, παρέχει πλήρη πληροφόρηση γιά τήν ἀξία τῶν πολλῶν ὡφελειῶν πού ἀπολαμβάνουμε καί τοῦ ἑνός μόνο κινδύνου πού διατρέχουμε ὅσοι μετέχουμε στή Θεία Κοινωνία.

ρτος ζωῆς, αἰωνιζούσης γενέσθω μοι, τό σῶμά σου τό ἅγιον, εὔσπλαγχνε Κύριε, καί τό τίμιον αἷμα, καί νόσων πολυτρόπων ἀλεξιτήριον. (Νόσους ποικίλους-διώκων μακράν, ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι φάρμακο ἀπολύτως ἀποτελεσματικό)

Φρίττω δεχόμενος τό πῦρ, μή φλεχθῶ ὡσεί κηρός καί ὡσεί χόρτος (ἐκ τῆς ἀμετανοησίας μου)· ὤ φρικτοῦ μυστηρίου! ὤ εὐσπλαγχνίας Θεοῦ! Πῶς θείου σώματος καί αἵματος, ὁ πηλός μετέχω, καί ἀφθαρτοποιοῦμαι;

Χρηστός ἐστι γεύσασθε, καί ἴδετε ὁ Κύριος· δι᾿ ἡμᾶς καθ᾿ ἡμᾶς γάρ πάλαι γενόμενος, ἅπαξ ἑαυτόν τε προσάξας, ὡς προσφοράν, Πατρί τῷ ἰδίῳ, ἀεί σφαγιάζεται, ἁγιάζων τούς μετέχοντας. (γιά ὅλον τόν κόσμον καί γιά τόν καθένα μας χωριστά)

ς πῦρ γενηθήτω μοι, καί ὡσεί φῶς τό σῶμά σου, καί τό αἷμα, Σωτήρ μου, τό τιμιώτατον, φλέγον ἁμαρτίας τήν ὕλην, καί ἐμπιπρῶν παθῶν τάς ἀκάνθας, καί ὅλον φωτίζον με (γιά νά κατανοῶ καί νά πράττω τά ἀληθινά), προσκυνεῖν σου τήν θεότητα.

Ἀποσπάσματα ἀπὸ τό βιβλίο "Μέσα στό Φῶς τοῦ Χριστοῦ", Ἁγ. Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος

Τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας εἶναι κεντρικό στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας ἤδη ἀπό τίς ἀρχές της, τοῦ ὁποίου ἡ θεολογία καί ἡ πνευματικότητα ἐκφράζονται μέ ἀναφορές στά ἔργα τῶν ἁγίων Πατέρων, ἀπό τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου Ἀντιοχείας μέχρι καί τοῦ ἁγίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου, ὁ ὁποῖος τοποθέτησε τήν Θεία Εὐχαριστία στό κέντρο τῆς πνευματικῆς ζωῆς.

Ἡ βασική ἰδέα τοῦ ἁγίου Συμεών σχετικά μέ τή Θεία Εὐχαριστία εἶναι ἡ ἑξῆς: ἡ εὐχαριστιακή κοινωνία μᾶς ἑνώνει μέ τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί μέ τήν Ἐκκλησία πού εἶναι ἐπίσης τό Σῶμα Του, καί θεοποιεῖ ἐκείνους πού κοινωνοῦν ἐνσυνείδητα:
Συγγενής γάρ ἅπαξ ἡμῶν γεγονώς (ὁ Χριστός) τῇ σαρκί αὐτοῦ καί συμμετόχους τῆς θεότητος αὐτοῦ ἡμᾶς ἐργασάμενος ἀπ’ ἀρχῆς ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ, ἀλλά καί ἐφ’ ἑνί ἑκάστω, τῶν πάλαι ἁγίων ἐγένετο καί μέχρι τοῦ νῦν ἀεί γίνεται.

Ὁ βίος καὶ τὰ βασανιστήρια τῆς Ἁγίας, τῶν δύο υἱῶν της καὶ τῶν πέντε ἀδελφῶν της, ὅπως περιγράφονται στὸ συναξάρι της εἶναι συγκλονιστικὰ καὶ θαυμαστά.
Ἡ Ὁρθόδοξη Ἐκκλησία τὴν τιμᾶ ὡς μεγαλομάρτυρα καὶ ἰσαπόστολο καὶ ἑορτάζει τὴν μνήμη της στὶς 26 Φεβρουαρίου καὶ τὴν Ε΄ Κυριακὴ μετὰ τὸ Πάσχα, «Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος», κατὰ τὴν ὁποία τιμᾶ τὸν μετ’ αὐτῆς διάλογο τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ καινούργια ζωὴ τῆς Ἁγίας ξεκίνησε ἀπὸ τὴν συνάντηση ποὺ εἶχε μὲ τὸν Χριστὸ στὸ φρέαρ τοῦ Ἰακώβ καὶ περιγράφεται ἐκτενῶς ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Εὐαγγελιστὴ στὸ δ΄ κεφάλαιο τοῦ Κατὰ Ἰωάννην Εὐγγελίου, στίχοι 5 ἔως 42.
Σύμφωνα μὲ τὴν Εὐαγγελικὴ περικοπή, ὁ Χριστὸς φεύγοντας ἀπὸ τὴν Ἰουδαία καὶ κατευθυνόμενος πρὸς τὴν Γαλλιλαία ἔπρεπε νὰ περάσει ἀπὸ τὴν Σαμάρεια. Ὅταν ἔφθασε στὴν πόλη Συχὰρ ὅπου πλησίον εὑρίσκεται τὸ φρέαρ τοῦ Ἰακώβ, τὸ ὁποῖον εἶχε ἀφήσει ὡς κληρονομιά στὸν υἱὸν του Ἰωσήφ, ὁ Χριστὸς «κεκοποιακῶς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας» ἐκάθισε νὰ ξεκουρασθῆ.

άγιος γεράσιμος

Ἀπολυτίκιον 

Τῶν Ὀρθοδόξων προστάτην καὶ ἐν σώματι ἄγγελον, καὶ θαυματουργὸν θεοφόρον νεοφανέντα ἡμῖν, ἐπαινέσωμεν πιστοὶ θεῖον Γεράσιμον· ὅτι ἀξίως παρὰ Θεοῦ ἀπείληφεν, ἰαμάτων τὴν ἀέναον χάριν· ῥώννυσι τοὺς νοσοῦντας, δαιμονῶντας ἰᾶται· διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα. 

 Ο Ναός μας πανηγυρίζει στις 20 Ὀκτωβρίου